Τι καταγράφει η μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας και Ανθρώπινου Δυναμικού, φορέα που είναι εποπτευόμενος από το υπουργείο Εργασίας

 

Ραγδαία πτώση του εισοδήματος και ανασφάλεια για το μέλλον πάνω από 1 εκατ. εργαζομένων καταγράφει μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας και Ανθρώπινου Δυναμικού, φορέα που είναι εποπτευόμενος από το υπουργείο Εργασίας.

 

Στο κείμενο της έκθεσης περιγράφεται με μελανά χρώματα το εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στο τελευταίο δωδεκάμηνο από τον Μάρτιο του 2020, λόγω των συνθηκών που επέβαλε η πανδημία.

 

Οι μηνιαίες μισθολογικές απώλειες των εργαζομένων με αναστολή σύμβασης εργασίας κυμαίνονται μεταξύ 30 και 35% στο διάστημα αυτό με το ποσοστό να ποικίλει ανάλογα με τη διάρκεια των αναστολών.

 

Σε αντίθεση με τις αναστολές συμβάσεων εργασίας, που έχει γενική αποδοχή είτε προαιρετική είτε υποχρεωτική, το μέτρο που δεν είχε απήχηση στην αγορά ήταν η Συν-Εργασία, καθώς οι εργαζόμενοι που εντάχθηκαν σε αυτό είναι λιγότεροι από 70.000.


Τι καταγράφει η έκθεση του ΕΙΕΑΔ

 

Αναλυτικότερα η έκθεση του ΕΙΕΑΔ καταγράφει τα ακόλουθα στοιχεία, για την εξέλιξη των αμοιβών των εργαζομένων που τέθηκαν σε αναστολές συμβάσεων εργασίας ήη στο μηχανισμό Συν-Εργασία.

 

1. Κατά την αρχική φάση της πανδημίας, Μάρτιος - Απρίλιος 2020, όπου και επιβλήθηκε το πρώτο και αυστηρότερο lockdown, οι εργαζόμενοι των οποίων η σύμβαση εργασίας τέθηκε σε αναστολή ανέρχονταν σε 992.443 άτομα, που αντιστοιχούν στο 46,4% του συνόλου των μισθωτών της χώρας.

 

2. Κατά την ενδιάμεση φάση της πανδημίας, στο 6μηνο Μάιος - Οκτώβριος 2020, διάστημα στο οποίο σημειώνεται το σταδιακό άνοιγμα της οικονομίας κυρίως στους κλάδους του εμπορίου, της εστίασης και του τουρισμού (κλάδοι με την υψηλότερη απασχόληση), η πορεία του αριθμού των εργαζομένων σε αναστολή εργασίας παρουσιάζει αρχικά μια σταδιακή και σημαντική μείωση κατά τους μήνες Μάιο, Ιούνιο, Ιούλιο 2020, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται μια σταδιακή αύξηση σχετικά μικρού μεγέθους.

 

Ειδικότερα κατά τη φάση αυτή, ο αριθμός των μισθωτών σε αναστολή σύμβασης εργασίας καθώς και η ποσοστιαία αναλογία τους επί του συνόλου των μισθωτών παρουσιάζει την εξής πορεία:

 

Μάιος 2020: 542.244 μισθωτοί ή το 25,3% του συνόλου των μισθωτών στον ιδιωτικό τομέα,
Ιούνιος 2020: 305.944 μισθωτοί ή 14,3%,
Ιούλιος 2020: 70.254 μισθωτοί ή 3,3%,
Αύγουστος 2020: 147.432 μισθωτοί ή 6,9%,
Σεπτέμβριος 2020: 157.855 μισθωτοί ή 7,4%,
Οκτώβριος 2020: 185.614 μισθωτοί ή 8,7%

 

3. Κατά τη διάρκεια της τρίτης φάσης, που αρχίζει το Νοέμβριο 2020 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα και η οποία σηματοδοτείται από ένα νέο lockdown (λιγότερο αυστηρό ωστόσο από το αντίστοιχο Μαρτίου-Απριλίου 2020), όπου υπήρξαν μικρά ενδιάμεσα διαστήματα υπό όρους ανοίγματος της αγοράς και κυρίως του λιανικού εμπορίου, ο αριθμός εργαζομένων με αναστολή σύμβασης εργασίας αυξάνεται δραστικά και ακολουθεί την εξής πορεία:

 

Νοέμβριος 2020: 743.143 μισθωτοί ή 34,7% του συνόλου των μισθωτών στον ιδιωτικό τομέα,
Δεκέμβριος 2020: 673.369 μισθωτοί ή 31,5%,
Ιανουάριος 2021: 670.404 μισθωτοί ή 31,3%,
Φεβρουάριος 2021: 532.208 μισθωτοί ή 24,9%

 

Πόσα έχασαν οι εργαζόμενοι

 

Σύμφωνα με τη μελέτη του ΕΙΕΑΔ, το ύψος της αποζημίωσης ειδικού σκοπού ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 476 ευρώ μηνιαίως και αντιστοιχεί στο 87% του καθαρού εθνικού κατώτατου μισθού, στο 71% του καθαρού εθνικού διάμεσου μισθού και στο 65% του καθαρού εθνικού μέσου μισθού. Οι μηνιαίες μισθολογικές απώλειες των εργαζομένων με αναστολή σύμβασης εργασίας (και για όσο διάστημα βρέθηκαν σε αναστολή σύμβασης εργασίας) εκτιμάται ότι ανέρχονται περίπου στο 30% έως 35%.

 

Η συνολική κρατική χρηματοδοτική δαπάνη για την καταβολή αποζημιώσεων ειδικού σκοπού εκτιμάται ότι μέχρι σήμερα ανέρχεται στα 2,719 δισ. ευρώ.
Δεν τραβάει η «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ»

 

Ο αριθμός των εργαζομένων που εντάχθηκε στο Μηχανισμό «ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ» είναι εξαιρετικά χαμηλός και συνολικά από τον Ιούνιο 2020, οπότε και θεσμοθετήθηκε, δεν υπερβαίνει το 3,4% του συνόλου των μισθωτών (68.364 άτομα), με σημαντικές διαφοροποιήσεις ωστόσο ανά μήνα αλλά και διαφοροποιήσεις ως προς τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος που εντάχθηκαν σε αυτόν.

 

Ο μέσος όρος της μισθολογικής αναπλήρωσης του (μέρους του μισθού τους) από τον Μηχανισμό ανέρχεται στα 247 ευρώ μηνιαίως. Το συνολικό ύψος της κρατικής κάλυψης του μέρους των μισθών για τους εργαζόμενους που έχουν ενταχθεί στον Μηχανισμό ανέρχεται μέχρι σήμερα στα 69,798 εκατ. ευρώ.

 

Το κείμενο της έκθεσης

 

www.sofokleousin.gr

 

Η καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου Δέσποινα Παπαδοπούλου και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Γιάννης Ιωαννίδης ανοίγουν τον φάκελο των κινδύνων που ελλοχεύουν για τη δημοκρατία στην εποχή των πανδημικών απαγορεύσεων.

 

Απαγορεύσεις. Περιορισμοί. Lockdown. Οι όροι αυτοί εισέβαλλαν αιφνιδιαστικά στη ζωή μας τον τελευταίο χρόνο κατά τον οποίο συνυπάρχουμε υποχρεωτικά με τον ζόφο της πανδημίας του κορονοϊού. Στην αρχή οι όποιοι περιορισμοί έγιναν απολύτως αποδεκτοί, αφού πάνω από όλα τέθηκε ο στόχος του ελέγχου του ιού. Εν συνεχεία, όμως, η καθολική αυτή αποδοχή άρχισε να "σπάει", όχι μόνο λόγω της φυσιολογικής ψυχολογικής κόπωσης του πληθυσμού από τον σχεδόν συνεχή εγκλεισμό, αλλά και από το γεγονός ότι πολλά από τα κυβερνητικά μέτρα έμοιαζαν -και ήταν- υπέρ το δέον σκληρά, στα όρια του αντιδημοκρατικού.

 

Με αφορμή, ωστόσο, και τις τελευταίες απαγορεύσεις περί συναθροίσεων, άρχισε να γίνεται μία κουβέντα για τους κινδύνους που εγκυμονούν για τη δημοκρατία το σύνολο των περιοριστικών μέτρων, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση πολιτεύεται. Οι απαντήσεις δεν είναι απλές. Όμως το συμπέρασμα που εξάγεται από τις συζητήσεις που ακολουθούν, αν μη τι άλλο ανησυχεί: Υφίσταται πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό.

 

Το κυβερνητικό unfair και η νομοθέτηση που συνεχίζεται ως business as usual

O Γιάννης Φ. Ιωαννίδης είναι Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω με ειδίκευση σε υποθέσεις δημοσίου και ποινικού δικαίου. Δεν επικαλεστήκαμε μόνο τη θεσμική ή επαγγελματική του ιδιότητα, αλλά και τη γενικότερη ευαισθησία του σε θέματα που άπτονται της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος. Ο κ. Ιωαννίδης συμπεραίνει ότι πολλές από τις αποφάσεις της κυβέρνησης θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές και ως προς τους τύπους, αλλά και ως προς την ουσία.

 

Κινδυνεύει η δημοκρατία όπως την γνωρίζουμε από τις απαγορεύσεις λόγω της πανδημίας και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τις συναθροίσεις;

 

Η δημοκρατία με την έννοια της πολιτικής ελευθερίας και της εναλλαγής στην εξουσία δεν κινδυνεύει. Υπάρχουν όμως δύο άλλοι κίνδυνοι. Ο ένας, τον οποίο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε προφανή, είναι ότι έχει ιστορικά παρατηρηθεί η τάση διαιώνισης τέτοιων περιορισμών που επιβάλλονται όταν αντιμετωπίζουμε έκτακτες καταστάσεις, ενδεχομένως όχι ακριβώς με την πρώτη μορφή τους αλλά με παραλλαγές, ακόμα και μετά το ξεπέρασμα της κρίσης. Έτσι, όταν θα βγούμε από αυτήν την κατάσταση είναι πιθανό να βρεθούμε με μία κληρονομιά περιορισμού των δικαιωμάτων μας την οποία θα έχουμε αποδεχτεί κιόλας αρχικά, θα την έχουμε συνηθίσει στην πορεία, θα εμφανίζεται ως «φυσιολογική». Άρα το πρώτο πράγμα που χρειάζεται αυτήν την περίοδο είναι ετοιμότητα, να επαγρυπνούμε, ώστε οι περιορισμοί να είναι ανεκτοί μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

 

Το δεύτερο πράγμα που έχει μεγάλη σημασία σε αυτές τις περιστάσεις, που λαμβάνονται εξαιρετικά μέτρα, είναι να υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη πρόνοια για διαφάνεια στον τρόπο με τον οποίο αποφασίζονται. Να τηρούνται οι διαδικασίες οι θεσμικές, να λαμβάνονται για παράδειγμα όπως πρέπει και όπως έχει θεσμοθετηθεί υπόψη οι γνώμες των ειδικών. Δεν είμαστε όλοι εμπειρογνώμονες, αλλά όλοι έχουμε αξίωση να γνωρίζουμε τις εισηγήσεις βάσει των οποίων πάρθηκαν τα μέτρα. Να γνωρίζουμε τι ακριβώς εισηγήθηκαν οι ειδικοί. Από εκεί και πέρα τα μέτρα είναι θέμα πολιτικής ευθύνης. Οι ειδικοί εισηγούνται και είναι ευθύνη της πολιτικής εξουσίας, της κυβέρνησης, η λήψη των συγκεκριμένων μέτρων. Και πρέπει να αιτιολογείται γιατί προτιμώνται αυτά έναντι άλλων.

 

Επίσης, εξαιρετική σημασία σε αυτές τις περιστάσεις έχουν οι εγγυήσεις ότι τα μέτρα ελέγχονται, όπως επιβάλλει το κράτος δικαίου. Θα πρέπει να διασφαλίζεται σε κάθε περίπτωση ότι, όποιος πολίτης ή συλλογικότητα θέλει να αμφισβητήσει τη νομιμότητα ή τη συνταγματικότητα αυτών των μέτρων, μπορεί να το κάνει προσφεύγοντας στη δικαιοσύνη για να διαπιστωθεί αν τηρούνται οι προϋποθέσεις που ανέφερα προηγουμένως. Να κριθεί αν η διαδικασία ήταν ορθή και αν αυτά τα μέτρα ήταν πράγματι τα μοναδικά αναγκαία, αν δηλαδή ο περιορισμός των ελευθεριών μας είναι αναλογικός, σε σχέση με τον κίνδυνο που διατρέχουμε. Να ελέγχεται, τέλος, δικαστικά αλλά και με τα μέσα κοινοβουλευτικού ελέγχου αν τα μέτρα αυτά επιβάλλονται με ισοπολιτεία, όσο αυτό είναι εφικτό, αν υπάρχει μία στοιχειώδης συνοχή στις πολιτικές της πολιτείας. Δεν μπορεί να υπάρχει μονομερής αγνόηση μίας κοινωνικής ομάδας έναντι μίας άλλης ή ενός δικαιώματος έναντι ενός άλλου.

 

Όσον αφορά δε τα υπόλοιπα μέτρα, πέρα από αυτά που αφορούν τις συναθροίσεις που αναφέρατε, ένα άλλο πολύ σημαντικό κριτήριο είναι να λαμβάνεται πρόνοια για τους πιο αδύναμους. Για παράδειγμα, ο περιορισμός της κυκλοφορίας, το «μένουμε σπίτι», δεν έχει τις ίδιες επιπτώσεις στον άστεγο, ή στη φτωχή οικογένεια που στοιβάζεται σε ένα μικρό υπόγειο και σε αυτόν που μένει σε μία άνετη μονοκατοικία. Είναι ευθύνη της πολιτείας, του κοινωνικού κράτους δικαίου, όπως λέμε, να λαμβάνεται μέριμνα υπέρ των πιο αδύναμων.

 

Αλλιώς τι κράτος δικαίου είναι...

 

Μπορεί να είναι κράτος δικαίου, όχι όμως κοινωνικό κράτος. Στην Ελλάδα αυτό που έχει καθιερωθεί συνταγματικά είναι το κοινωνικό κράτος δικαίου γιατί κατοχυρώνει μεν τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες, αλλά και το κοινωνικό κράτος. Το πώς ορίζει βέβαια κανείς το τελευταίο είναι κάτι ανοιχτό σε συζήτηση. Αλλά αυτός είναι ο κοινός οδηγός από το σύνταγμα προς τον κοινό νομοθέτη.

 

Υπάρχει, τέλος, και ένας άλλος προβληματισμός που συναρτάται με το ερώτημα που θέσατε του πόσο κινδυνεύει ή δεν κινδυνεύει η δημοκρατία. Διότι παράλληλα με τα πολλά μέτρα που λαμβάνονται για την πανδημία, ταυτόχρονα δεν έχει σταματήσει η νομοθετική παραγωγή σε πολλούς άλλους τομείς. Παρατηρούμε να νομοθετούνται διάφορα μέτρα και να ψηφίζονται νόμοι που δεν έχουν σχέση με την πανδημία.

 

Όπως ο πρόσφατος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την πανεπιστημιακή αστυνομία...

 

Σωστά. Ή αυτός που διέπει τις συναθροίσεις σε μόνιμη βάση. Αυτοί οι νόμοι ψηφίζονται, ενώ η πολιτική ζωή δεν λειτουργεί με κανονικούς ρυθμούς, ενώ υπάρχει κατ' ουσίαν απαγόρευση συλλογικών δραστηριοτήτων ή πάντως πρακτική αδυναμία να λειτουργήσει ομαλά π.χ. η συνδικαλιστική δραστηριότητα, γενικότερα η κοινωνική διάδραση. Εδώ, υπάρχει ένα ζήτημα γιατί η εκτελεστική εξουσία δεν ελέγχεται με τον συνήθη τρόπο. Επίσης, η κρίση είναι διαφορετική για κάποια μέτρα που περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος, οπότε δεν τίθεται με τον ίδιο οξύ τρόπο το ζήτημα της νομιμοποίησής τους. Υπάρχουν, όμως, άλλα όπως αυτό της πανεπιστημιακής αστυνομίας που δεν υπήρχε στο κυβερνητικό πρόγραμμα. Και αυτό λαμβάνει χώρα σε μία περίοδο κατά την οποία έχουν "παγώσει" οι ελευθερίες μας και οι συλλογικές δράσεις. Θα έπρεπε με έναν τρόπο να τονιστεί ότι δεν μπορεί και η νομοθέτηση, για θέματα τουλάχιστον που διχάζουν, να είναι business as usual.

 

Προκύπτει όμως το ερώτημα μήπως η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την πανδημία ως πρόσχημα για να περάσει μέτρα τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα μπορούσε εύκολα να περάσει...

 

Εγώ θα το έλεγα λίγο διαφορετικά. Η συνθήκη αυτή είναι αρκετά βολική, για να προχωρήσουν και κάποιες πρωτοβουλίες που υπό άλλες περιστάσεις θα ήταν πιο δύσκολο να περάσουν. Αυτό είναι λίγο unfair.

 

Μήπως θα έπρεπε να ισχύει ένα νομοθετικό μορατόριουμ αυτήν την εποχή;

Δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για νομοθετικό μορατόριουμ. Αναδεικνύω όμως μία κατάσταση που εξ αντικειμένου είναι προβληματική. Δεν μπορεί κανείς να πει σε μία κυβέρνηση απαγορεύεται να νομοθετείς, δεν στέκεται συνταγματικά αυτό, αλλά η σχετική κριτική μπορεί να ασκηθεί και είναι εύλογο να ασκηθεί. Έχει να κάνει με το πόσο σέβεται κανείς του θεσμούς και με το κατά πόσο θέλει να είναι νομιμοποιημένη μία πολιτική.

 

Η κοινωνία των πολιτών σε αυτό πως μπορεί να αντιδράσει; Υπάρχουν πιθανότητες αντίδρασης για τους απλούς ανθρώπους σε αυτού του είδους τη συνθήκη;

 

Η κοινωνία των πολιτών εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Αν μιλάμε για μια συλλογικότητα, όπως η δική μας, προσπαθήσαμε από την αρχή της πανδημίας να αναδείξουμε ποια από τα μέτρα που λαμβάνονται και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν να είναι τα δικά μας μέτρα. Αντιδράσαμε με δημόσιες ανακοινώσεις σε όσες πλευρές της ασκούμενης πολιτικής θεωρήσαμε ότι θίγουν αδικαιολόγητα ή με άνισο τρόπο τα δικαιώματα, και τέλος με προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της καθολικής απαγόρευσης των συναθροίσεων στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Αυτό δεν το κάναμε τόσο ή μόνο γιατί επιδιώκαμε να βρούμε έναν αποτελεσματικό τρόπο να κάνουμε μια οποιαδήποτε συνάθροιση στις 17 Νοεμβρίου 2020. Αλλά διότι, από ένα σημείο και ύστερα, η εκτελεστική εξουσία θα πρέπει να γνωρίζει τα όριά της και ότι, πάντως, υπάρχουν κάποια όρια. Και επίσης ότι θα έπρεπε να λειτουργούν οι αρχές και οι διαδικασίες του κράτους δικαίου, που είναι ακόμα πιο πολύτιμες σε περιόδους κρίσης.

 

Από εκεί και πέρα μπορούν να υπάρξουν διαμαρτυρίες διαφόρων ειδών, δεν υπάρχει ένα μόνο εγχειρίδιο με «οδηγίες χρήσης», γιατί δεν λειτουργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Αλλιώς κάνει τη δουλειά ένα συνδικάτο, αλλιώς ένα σωματείο για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλιώς ένα πολιτικό κόμμα.

 

Συχνά στο δημόσιο λόγο τους τελευταίους μήνες έχει επανακάμψει ένας απόλυτος λόγος που υπήρχε και κατά τα πρώτα μνημονιακά χρόνια. Χρησιμοποιείται ευρέως η λέξη χούντα και άλλοι απόλυτοι χαρακτηρισμοί. Σας προβληματίζει το γεγονός αυτό;

 

Η ευκολία με την οποία λέγονται τα περί χούντας συνιστά μία παθογένεια. Η ευκολία και η συχνότητα με την οποία αποδίδονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί συλλήβδην σε κυβερνήσεις ή κόμματα ακυρώνει ή πάντως πλήττει την αξιοπιστία της κριτικής, που είναι συχνά βάσιμη όσον αφορά είτε συντηρητικές, ή και αυταρχικές επιλογές, είτε και παρεκτροπές από πολιτικές και συμπεριφορές θεσμικού πρωτογονισμού.

 

Είναι προφανές ότι δεν είμαστε σε χούντα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σύμφωνα με τη δική μου εκτίμηση μπορεί να έχουμε μία κυβέρνηση που να έχει συντηρητικές και αυταρχικές πολιτικές σε κάποια σημεία του δημοσίου βίου, καλό είναι όμως αυτά να τα ονοματίζουμε με το όνομά τους χωρίς να καταφεύγουμε σε χαρακτηρισμούς όπως χούντα ή ακροδεξιά. Ακροδεξιά συνιστώσα υπάρχει στην κυβέρνηση, όπως υπήρχε και στην προηγούμενη, όπως και στην προπροηγούμενη. Αυτό είναι ένα πράγματι σοβαρό πρόβλημα που έχουμε στη χώρα από την κυβέρνηση Παπαδήμου και εντεύθεν: η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετέχει στην κυβέρνηση.

 

Εξωραΐζουμε όμως τον 'Ορμπαν ή τον Τραμπ αν, ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός, ονομάζουμε ακροδεξιές συνολικά τις κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχαν ο Καμμένος, ο Καρατζαφέρης, ο Βορίδης ή ο Γεωργιάδης. Και στο κάτω-κάτω δεν είναι πειστική αυτή η αντιμετώπιση. Δηλαδή τι να καταλάβει τελικά ο κόσμος; Πως ό,τι κι αν ψηφίσεις έχεις επί δέκα χρόνια ακροδεξιά κυβέρνηση; Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με τον σωστό τρόπο, επί τη βάσει αρχών και όχι επιλεκτικά, και όταν αυτό γίνεται, η κριτική αποκτά αξιοπιστία, άρα μπορεί να έχει και αποτέλεσμα.

 

 

Από την πολιτική στην οικονομική δημοκρατία και στον πολίτη-καταναλωτή

 

Η Δέσποινα Παπαδοπούλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Συζητήσαμε μαζί της όχι μόνο για την κρίση της Δημοκρατίας, αλλά και τα χαρακτηριστικά που το πολίτευμα παίρνει-στην εποχή της πανδημίας-όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά γενικότερα στον δυτικό κόσμο. Ένα από τα πιο σημαντικά συμπεράσματά της είναι ότι πλέον υπερτονίζεται η ιδιότητα του καταναλωτή με αποτέλεσμα να "αδυνατίζει" αυτή του πολίτη. Η Δημοκρατία, υπογραμμίζει η Ελληνίδα καθηγήτρια, μετατρέπεται σε μία καθαρά οικονομική Δημοκρατία.

 

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αν η Δημοκρατία κινδυνεύει από τις συνεχείς απαγορεύσεις κυρία Παπαδοπούλου...

 

Η Δημοκρατία είναι ένα σύνθετο πολίτευμα το οποίο αποτελεί ένα κοινωνικοπολιτικό προϊόν μέσα στους αιώνες. Άρα είναι σημαντικό, όταν μιλάμε για τη Δημοκρατία, να μιλάμε, αν δεν θέλουμε να κάνουμε μία φιλοσοφική συζήτηση, πιο συγκεκριμένα. Γιατί πλήττεται η Δημοκρατία, πότε μπορεί να πληγεί, σε ποιο βαθμό, τι μεταλλάξεις, μεταβάσεις, πολιτικούς μετασχηματισμούς μπορεί να δεχθεί. Υπάρχουν, επομένως, μία σειρά από θέματα στα οποία πρέπει να είμαστε πιο συγκεκριμένοι και να αποφύγουμε τον λαϊκίστικο λόγο.

 

Διδάσκω στο Πανεπιστήμιο πτυχές της γέννησης του εθνικού κράτους και άρα της γέννησης της Δημοκρατίας, της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και το πώς εξελίχθηκε μέχρι και σήμερα.

 

Θα ήθελα να επισημάνω λοιπόν τρία στοιχεία τα οποία θεωρώ ότι θέτουν θέμα λειτουργίας της Δημοκρατίας. Θα πάρω το παράδειγμα του άρθρου 11 του Συντάγματος για το συνέρχεσθαι, γιατί θεωρώ ότι εκεί βρίσκεται η αιχμή του δόρατος.

 

Το πρώτο από τα τρία στοιχεία έχει να κάνει με τη συνταγματικότητα των νόμων, έτσι όπως ψηφίζονται και εφαρμόζονται αυτή τη στιγμή από την ΕΛ.Α.Σ. Με άλλα λόγια τη νομική διάσταση της απαγόρευσης του συνέρχεσθαι με αφορμή την πανδημία.


Το δεύτερο έχει να κάνει με τη στροφή που παρατηρείται στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.


Το τρίτο σημείο αφορά στα κοινωνικά κινήματα.

 

Σε σχέση με την αντισυνταγματικότητα των αστυνομικών διατάξεων, οι οποίες απαγορεύουν το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα και ελλείψεις. Το έχουν πει και έγκριτοι συνταγματολόγοι. Το άρθρο 11 του Συντάγματος λέει ότι οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα, στην παράγραφο 2 αναφέρει ότι μόνο στις δημόσιες, υπαίθριες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται αστυνομία και ότι μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια ή σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής. Εδώ, αν υποθέσουμε ότι ο συνταγματικός νομοθέτης προσπάθησε να βάλει κάποιους περιορισμούς ακριβώς για λόγους δημόσιας ασφάλειας, αυτό χρειάζεται με μία πλήρως αιτιολογημένη έκθεση η οποία φαίνεται ότι στις παρούσες συνθήκες δεν υπάρχει.

 

Στην πρόσφατη απαγόρευση των συναθροίσεων διαπιστώσαμε ότι η επιτροπή των λοιμωξιολόγων δεν είχε απολύτως καμία ιδέα για αυτή την απαγόρευση. Άρα, αυτό που παρατηρούμε είναι ότι η πανδημία αποτελεί μόνο ένα πρόσχημα, μία αφορμή για να δημιουργεί η κυβέρνηση τέτοιου είδους απαγορεύσεις ad hoc κάθε φορά που επίκειται ένα γεγονός το οποίο εμπίπτει στο άρθρο 11. Το συγκεκριμένο δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα του 1864.

 

Επίσης, θα έλεγα ότι αυτό που δεν είναι καν δικαίωμα, είναι μία κατοχυρωμένη ελευθερία της οποίας το περιεχόμενο είναι το κράτος να απέχει έτσι, ώστε η ελευθερία να μπορεί να ασκηθεί από τους πολίτες, προέρχεται από την γαλλική επανάσταση και από την αμερικανική ανεξαρτησία. Μιλάμε δηλαδή για την περίοδο του διαφωτισμού και εν συνεχεία του φιλελευθερισμού κατά την οποία θεσπίστηκαν οι ατομικές ελευθερίες, οι οποίες υιοθετήθηκαν από όλα τα ευρωπαϊκά συντάγματα και το αμερικανικό.

 

Μέχρι σήμερα το άρθρο 11 του ελληνικού συντάγματος δεν το είχαμε πειράξει. Η μόνη περίπτωση που το άρθρο 11 μπαίνει σε αναστολή επίσημα είναι η κατάσταση πολιορκίας που περιγράφει το άρθρο 48. Σήμερα δεν συντρέχουν τέτοιου είδους λόγοι.

 

Πέραν αυτών που ανέφερα, το άρθρο 11 πάντα ερμηνεύεται με το άρθρο 25 που κατοχυρώνει το κράτος δικαίου, δηλαδή την κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων του πολίτη. Το κράτος, άρα, οφείλει να απέχει έτσι, ώστε να κατοχυρώνεται το κράτος δικαίου.

 

Αν και εφόσον προχωρήσει μία απαγόρευση, όπως οι τελευταίες, για λόγους πολύ συγκεκριμένους όπως π.χ. η πανδημία, θα πρέπει να υπάρξουν εναλλακτικές επιλογές. Να προταθούν άλλες περιοχές, να προβλεφθεί ένα πολύ συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, το οποίο όμως δεν μπορεί να αλλάζει συνεχώς. Χρειάζεται επίσης για την απαγόρευση σύμφωνη γνώμη του προέδρου των Πρωτοδικών, κάτι που φαίνεται ότι έχει αγνοηθεί επανειλημμένα, έχει άλλωστε καταγγελθεί αυτό. Τέλος, γίνεται σαφές ότι η απαγόρευση δεν μπορεί να ισχύσει πανελλαδικά, αλλά μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές.

 

Αν πραγματικά η κατάσταση με τον covid μας βάζει σε ένα είδος συναγερμού, θα έπρεπε να υπάρχουν ανάλογες απαγορεύσεις για τα εμπορικά κέντρα, για τους εμπορικούς πεζόδρομους των μεγάλων πόλεων και πάει λέγοντας. Θα έπρεπε να απαγορεύεται κάθε συνύπαρξη που θα καταλήγει σε συλλογικότητα.

 

Βγήκε και σχετική ανακοίνωση για τα εμπορικά κέντρα...

 

Άλλο παράδειγμα χαρακτηριστικό αποτελούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Δεν λήφθηκαν ποτέ ειδικά μέτρα, τα οποία να προστατεύουν τον πληθυσμό από τον συνωστισμό. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η απαγόρευση, με έναν τρόπο προκλητικό, στοχεύει σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, σε κάθε μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας. Αν αυτό το συνδυάσουμε με το συλλαλητήριο το πανεκπαιδευτικό, νομίζω ότι κάποιος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις, για να κατανοήσει ότι αυτό υπακούει σε μια λογική απαγόρευσης της συγκεκριμένης συνάθροισης.

 

Προκύπτει από τα λεγόμενά σας ότι για τους κυβερνώντες η πανδημία αποτελεί μία θαυμάσια ευκαιρία...

 

Ακριβώς! Μία θαυμάσια ευκαιρία. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ένα χαρακτηριστικό που κατά τη γνώμη μου είναι και το πιο σοβαρό. Υπάρχει μία στροφή του πολιτεύματος από τη μορφή της αστικής δημοκρατίας σε ένα αστυνομοκρατούμενο αυταρχικό καθεστώς το οποίο καταργεί στην πραγματικότητα τα δικαιώματα. Τα κοινωνικά δικαιώματα έτσι και αλλιώς έχουν περισταλεί. Aυτά τα δικαιώματα δίνονται άμεσα από το κράτος. Θίγει όμως και τις ατομικές ελευθερίες. Στην πραγματικότητα τις χτυπάει ευθέως. Ήδη από το 1980 οι ιστορικοί και οι κοινωνιολόγοι έβλεπαν ότι διαμορφώνεται μία δημοκρατία που στηρίζεται πάνω σε έκπτωση δικαιωμάτων, αλλά αυτό δεν φαινόταν να στοχεύει στις ατομικές ελευθερίες μέχρι το 2009. Βλέπουμε, όμως, τώρα ότι αυτή η δημοκρατία που στηρίχθηκε στα δικαιώματα του πολίτη, τα οποία οδηγούσαν στην ιδιότητα του πολίτη, έχει σιγά-σιγά μετατοπιστεί καθαρά σε μία συρρίκνωση της ιδιότητας του πολίτη στα καθαρά οικονομικά χαρακτηριστικά του.

 

Νεοφιλελευθερισμός...

Πάμε πολύ πιο μακριά. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι σαφές ότι όλες οι δημοκρατικές κατακτήσεις του 19ου και κυρίως του 20ου αιώνα έρχονται σήμερα να ερμηνευτούν σε μία ιδιότητα, αυτή του καταναλωτή. Περνάμε από μία πολιτική δημοκρατία σε μία οικονομική δημοκρατία η οποία καταστέλλει όλες τις ατομικές ελευθερίες. Την ίδια στιγμή όμως στηρίζεται πάνω στην ιδιότητα του πολίτη ως καταναλωτή. Καταναλωτής είναι αυτός που μπορεί να καταναλώσει. Όλα αυτά μας απομακρύνουν από την ουσία της δημοκρατίας. Αυτό προκαλεί μία ψυχολογική μετάλλαξη και σε επίπεδο ατομικού πέραν του συλλογικού.

 

Η αστυνομοκρατία, έτσι όπως επιβάλλεται, η καταστρατήγηση των ατομικών ελευθεριών με αφορμή την πανδημία, η συρρίκνωσή τους, ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας είναι πια εδώ.

 

Χρειάζεται, άρα, μία πολύ μεγάλη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα...

 

Να σας πω την αλήθεια όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα μούδιασμα από την πλευρά της κοινωνίας. Επίσης, καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι η πλειοψηφία δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη σοβαρή μετάβαση που συμβαίνει και αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά. Αντιλαμβάνεται μόνο σε κάποιο βαθμό το όφελος που θα του ανταποδώσει αν έχει μία "ασφάλεια", αν βέβαια γλιτώσει από την πανδημία.

 

Άρα ισχυρίζεστε ότι η πλειοψηφία του κόσμου είναι διατεθειμένη να τα θυσιάσει όλα στο βωμό της ασφάλειας...

 

Σε κάθε περίπτωση δεν φαίνεται η πλειοψηφία της κοινωνίας να αντιδρά και να ανταποκρίνεται στο μέγεθος της απειλής που υφίσταται πραγματικά. Προς τα έξω δεν έχουν εξηγηθεί επαρκώς οι ανθρώπινες αντιδράσεις, γιατί τώρα διανύουμε αυτή την περίοδο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η δημοκρατία για τους περισσότερους πολίτες είναι η σιγουριά ότι "εγώ μπορεί να ψηφίσω για μία κυβέρνηση". Και αυτό όμως κινδυνεύει.

 

Κινδυνεύει πράγματι ακόμα και αυτό;

Ανοίγουμε ένα δύσκολο και τραυματικό θέμα. Όταν έχουν συρρικνωθεί τα κοινωνικά δικαιώματα, όταν καταστέλλονται οι ατομικές ελευθερίες, η τρίτη κατηγορία δικαιωμάτων που απομένει είναι το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι. Αυτό το δικαίωμα, όπως το γνωρίζουμε στα πολιτεύματά μας, ασκείται κάθε τέσσερα χρόνια, όμως για αυτό απαιτείται μία συμμετοχή στη δημοκρατική κοινωνία, η οποία θρέφει και συντηρεί αυτό το δικαίωμα. Αν αύριο, λοιπόν, προκύψει μία μεγάλη αποχή, αυτή η αποχή δεν θα έχει πέσει από τον ουρανό. Μπορεί να μην μας απαγορεύσει κανείς ρητά να πάμε να ψηφίσουμε, όμως αν μας έχεις αφαιρέσει την ψυχή της δημοκρατίας από μέσα μας, είναι λογικό να καταγραφεί πολύ μεγάλο ποσοστό αποχής, το οποίο θα αντιστρέφει το ίδιο το αποτέλεσμα. Πρέπει να είμαι ως πολίτης ευαισθητοποιημένη/ος στην ορθή επιλογή του κυβερνώντα. Αν απέχω όμως τέσσερα χρόνια από τις υπόλοιπες διαδικασίες πως θα πάω να ψηφίσω; Ή, θα αναθέσω σε άλλους την περιφρούρηση των δημοκρατικών μου δικαιωμάτων;

 

Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο της ανάπτυξης της δημοκρατίας και της άσκησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων εντάσσονται φυσικά και τα κοινωνικά κινήματα, τα οποία ιστορικά έχουν στηρίξει την ελευθερία και τη δημοκρατία. Δεν είναι μόνο κινήματα τα οποία διεκδικούν κάποιες αλλαγές, είναι η ουσία της δημοκρατίας στην πράξη και αυτή τη στιγμή έχουν δεχτεί ένα πολύ σοβαρό πλήγμα.

 

Παράλληλα, αποφασίζεται η εγκατάσταση αστυνομίας στα πανεπιστήμια σύμφωνα με τις διατάξεις του νέου νομοσχεδίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό σε συνδυασμό με την παρακολούθηση των τηλεφωνημάτων και των e-mails μέσα στον ακαδημαϊκό χώρο καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι στερεί την ελευθερία γνώμης και κάθε μορφή φοιτητικού κινήματος. Τα καταργεί αυτά στην πράξη...

 

Ακούγεται οργουελικό το σκηνικό...

 

Δεν μπορώ να φανταστώ να διδάσκω μέσα στις αίθουσες περί ελευθερίας και την ίδια στιγμή να υπάρχει στον χώρο η αστυνομία η οποία θα μπορεί να μπαίνει μέσα και να διακόπτει το μάθημα γιατί έχει, ας πούμε μία καταγγελία. Ή και χωρίς καταγγελία γιατί ίσως ένα φοιτητής να μην συμφωνεί με αυτά που λέω. Άρα για ποιο φοιτητικό κίνημα μιλάμε μετά από όλα αυτά; Ή να γίνονται φοιτητικές συνελεύσεις και να μπουκάρει μέσα η αστυνομία. Είμαστε στα καλά μας; Αυτά ούτε επί χούντας έγιναν. Προσπαθώ με όλα αυτά να πω ότι η καρδιά της δημοκρατίας χτυπάει πάνω στη διαμαρτυρία. Αν τυχόν καταστείλουμε τη διαμαρτυρία και τη διεκδίκηση τότε είναι σαφές ότι χτυπάμε την καρδιά της δημοκρατίας. Και τα χτυπήματα από μέσα είναι τα πιο επικίνδυνα...

 

www.news247.gr

 

Κορύφωση του τρίτου κύματος της πανδημίας του νέου κορονοϊού τον Μάιο, κοντά στις ημέρες του Πάσχα, εάν δε ληφθούν περαιτέρω μέτρα, "βλέπει" ο καθηγητής Περιβαλλοντικής και Υγειονομικής Μηχανικής του ΑΠΘ, Δημοσθένης Σαρηγιάννης, όπως δήλωσε μιλώντας το πρωί της Κυριακής στον ΣΚΑΪ.

 

Ο κ. Σαρηγιάννης τόνισε πως είναι σημαντικό το γεγονός ότι πάρθηκαν τα μέτρα προληπτικά κι εκεί που έπρεπε στοχευμένα, καθώς, όπως είπε, αποτελούν ένα πρώτο ανάχωμα στο τρίτο κύμα. "Είναι πολύ σωστή η στρατηγική της γεωγραφικά διαφοροποιημένης λήψης μέτρων, γιατί το επιδημιολογικό φορτίο είναι διαφοροποιημένο ανά περιοχή. Το ζήτημα είναι κατά πόσο θα χρειαστεί θα ληφθούν περαιτέρω μέτρα για την αντιμετώπιση του", ανέφερε ο κ. Σαρηγιάννης.

 

Πρόσθεσε δε ότι είναι πολύ θετικά τα μηνύματα που έρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, με βάση τα οποία η αυξημένη μεταδοτικότητα της βρετανικής μετάλλαξης δεν είναι στο 50%, όπως έλεγαν μέχρι τώρα, αλλά γύρω στο 30%. "Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί μειώνει την ένταση του τρίτου κύματος. Μας δίνει μεν ένα τρίτο κύμα, αλλά πιο ήπιο".

 

Ο καθηγητής του ΑΠΘ, ωστόσο, υπογράμμισε πως "η πίεση θα αυξηθεί, γιατί θα υπάρξει και η διασπορά των μεταλλαγμένων στελεχών και η διασπορά του κυρίαρχου στελέχους στην ελληνική κοινότητα. Στην κορύφωση του το τρίτο κύμα θα φτάσει τον Μάιο, γύρω στο Πάσχα, αλλά ίσως μια κρίσιμη ημερομηνία είναι η 21η Μαρτίου, οπότε και θεωρώ ότι θα υπάρχει πίεση στις ΜΕΘ της Αττικής. Αυτή τη στιγμή η πληρότητα τους βρίσκεται στο 65% και την 21η Μαρτίου εκτιμώ ότι θα φτάσει στο 100%, αν δε ληφθούν μέτρα".

 

Ο ίδιος εξέφρασε την εκτίμηση ότι την επόμενη εβδομάδα θα καταγραφεί μείωση των κρουσμάτων και η πανδημία θα αρχίσει να αυξάνεται και πάλι γύρω στις 17 Φεβρουαρίου με μια κλίση που θα είναι αξιοσημείωτη και τότε θα πρέπει να ληφθούν περαιτέρω μέτρα.

 

Σχετικά με την λειτουργία των σχολείων και ενδεχόμενη αύξηση της τηλεργασίας στο 70%, προκειμένου να σπάσει η αλυσίδα μετάδοσης από τη μεριά των ενηλίκων ανέφερε ότι όσο "κρατιόμαστε σε χαμηλό βαθμό διασποράς, τα δημοτικά σχολεία μπορούν να λειτουργούν".

 

Σχετικά με τους εμβολιασμούς, ο κ. Σαρηγιάννης υπογράμμισε ότι αν εμβολιαστεί ένα ποσοστό 20%-30% του πληθυσμού γρήγορα, θα δημιουργηθεί ένα σημαντικό ανάχωμα. "Ναι μεν δε θα πρέπει να κυκλοφορούμε χωρίς μάσκα, γιατί ο κίνδυνος ακόμα θα υπάρχει γύρω μας, αλλά οι άνθρωποι που θα είναι διαθέσιμοι για να μεταδώσουν τον ιό θα είναι λιγότεροι. Άρα δε θα είμαστε σε ανοσία της αγέλης, αλλά θα είμαστε σε πολύ καλύτερη κατάσταση υγειονομικά".

H ΕΕ ενέκρινε την 5η τροποποίηση του Προσωρινού Πλαισίου, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, ενισχύοντας την ευελιξία και αυξάνοντας τα όρια κρατικής ενίσχυσης, ενώ επεκτείνουν και τους χρονικούς ορίζοντες των εν λόγω ενισχύσεων, σύμφωνα με το ΥΠΟΙΚ.
 

Όλοι αντιλαμβανόμαστε την έκτακτη συνθήκη που δημιουργεί η οξύτητα αυτής της πανδημίας πανελλαδικά, αλλά και ειδικότερα στον νομό μας.

Η Ημαθία πλήττεται δυσανάλογα, στο νομό μας συνεχίζουν να καταγράφονται πολλά κρούσματα καθημερινά και το αποδυναμωμένο σύστημα υγείας και οι άνθρωποί του πιέζονται.

Τα όρια έχουν ξεπεραστεί προ πολλού και εύλογα οι πολίτες του νομού αναρωτιούνται γιατί δεν υπάρχει καλύτερος σχεδιασμός και ενίσχυση του ΕΣΥ.

Μιλώ καθημερινά για την ανάγκη ενίσχυσης του ΕΣΥ στο νομό, για όσα πρέπει να γίνουν προκειμένου να ενισχυθεί η δημόσια υγεία με ανθρώπινο και υλικό δυναμικό, για όσα πρέπει να κάνουμε την επόμενη ημέρα.

Αλλά τώρα, μέσα σε αυτή την έκτακτη συνθήκη, είναι η κοινωνία της Ημαθίας με την υπευθυνότητα που πρέπει να επιδείξει η μόνη που μπορεί να αναπληρώσει τα κενά που αφήνει η έλλειψη μέριμνας των κυβερνητικών πολιτικών.

Κάθε άρνηση της επικινδυνότητας αυτού του ιού, κάθε αμέλεια που έρχεται από τη δυσπιστία προς την επιστήμη, επιβαρύνει το ήδη αποδυναμωμένο σύστημα υγείας του νομού, αφήνει τους ανθρώπους που νοσούν από άλλες ασθένειες μετέωρους, μπορεί να εκθέσει όλους μας σε κίνδυνο, μπορεί να βλάψει όσους και όσες αγαπάμε.

Η αλληλεγγύη, η προσοχή, η μέριμνα και ο αυτοπεριορισμός από όλους μας ανεξαιρέτως είναι τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας για να βοηθήσουμε το νομό μας, για να βοηθήσουμε έμπρακτα το προσωπικό των νοσοκομείων μας.

Τους ευχαριστούμε που είναι εκεί, που παραμένουν εκεί, που εκτίθενται στον κίνδυνο για να περιθάλψουν και να θεραπεύσουν όσους νοσούν.

Τους ευχαριστούμε που μας υπενθυμίζουν με τον αγώνα τους τη σημασία της κάθε μίας ανθρώπινης ζωής.

Δεν πρέπει να αρκεστούμε σε επιφανειακά χειροκροτήματα. Χρειαζόμαστε λόγια και πράξεις που αντιστοιχούν στην πραγματικότητα που βιώνουμε. Η ευγνωμοσύνη της κοινωνίας προς το προσωπικό των νοσοκομείων δεν πρέπει να είναι πρόσκαιρη.

Πρώτο μας μέλημα είναι να διασχίσουμε αυτή την τρικυμία και έπειτα, με αυτή την κληρονομιά να συζητήσουμε για τις τομές που πρέπει να γίνουν την επόμενη μέρα. Τίποτα από αυτά που ζούμε τώρα δεν πρέπει να ξεχαστεί, αλλά η εμπειρία αυτή πρέπει να μεταφραστεί σε αίτημα για μια μόνιμη θωράκιση του συστήματος Υγείας του νομού.

Προσωπικά δηλώνω παρούσα.

Συνεχίζω να είμαι εδώ, όπως ήμουν συνεχώς εδώ για την Ημαθία και για την Υγεία. Και θα συνεχίζω να ζητάω τα βασικά για ένα ισχυρό ΕΣΥ και για ένα ισχυρό δημόσιο ώστε να μην απομείνει κανείς συμπολίτης αποκλεισμένος και μόνος.

Σε αυτό είμαστε όλοι μαζί και κάνουμε ο καθένας αυτό που του αναλογεί.

Ουσιαστικά μέτρα στήριξης για πολίτες και επιχειρήσεις που πλήττονται από τις επιπτώσεις της πανδημίας, περιέχει η τροπολογία του Υπουργείου Οικονομικών που παρουσίασε χθες στη Βουλή ο Υφυπουργός κ. Απόστολος Βεσυρόπουλος.


Συγκεκριμένα:


-Το μέτρο της μείωσης των ενοικίων κατά 40% θα ισχύει για τον μήνα Νοέμβριο και εφεξής και όπου επιβάλλονται εκτεταμένα περιοριστικά μέτρα.


-Αλλάζει ο τρόπος οικονομικής στήριξης των ιδιοκτητών ακινήτων, για τους οποίους πλέον από τον Νοέμβριο και εφεξής θα πιστώνεται άμεσα στον τραπεζικό τους λογαριασμό, ποσό ίσο με το 50% της μείωσης των μισθωμάτων των μηνών αυτών.


-Καθίστανται αφορολόγητα και ακατάσχετα τα ποσά των αποζημιώσεων για τα τουριστικά καταλύματα που χρησιμοποιούνται ως ξενοδοχεία καραντίνας, όπως και για τις εταιρείες Κ.Τ.Ε.Λ. Α.Ε., ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε., τα τουριστικά γραφεία και τις τουριστικές επιχειρήσεις οδικών μεταφορών, που διαθέτουν ειδικά τουριστικά λεωφορεία δημόσιας χρήσης, με μοναδική εξαίρεση τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση και τα ασφαλιστικά ταμεία που δεν έχουν υπαχθεί σε καθεστώς ρύθμισης.


-Παρατείνεται η ισχύς του μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ 6% έως τις 30 Απριλίου του 2021 για συγκεκριμένα αγαθά που συνδέονται με την προσπάθεια αντιμετώπισης διασποράς της πανδημίας, όπως αντισηπτικά διαλύματα και παρασκευάσματα, μάσκες και γάντια, αιθυλική αλκοόλη, σαπούνι και παρεμφερή είδη.


«Η Κυβέρνηση έχει προτάξει δύο στόχους:


Ο πρώτος είναι η προστασία της υγείας των πολιτών και ο δεύτερος η στήριξη των επιχειρήσεων και των εργαζομένων σε αυτόν τον δύσκολο χειμώνα.


Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνεται τη σημασία και το μέγεθος της προσπάθειας. Αποτιμά θετικά τις παρεμβάσεις και τους χειρισμούς της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη», τόνισε ο Υφυπουργός Οικονομικών κ. Βεσυρόπουλος.

Συμπολίτισσες συμπολίτες

H πανδημία του Covid-19 εμφανίστηκε και πάλι με έξαρση και εξελίσσεται με επιθετικούς ρυθμούς σε όλο τον κόσμο. Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει καμία χώρα.

Τις τελευταίες ημέρες ο αριθμός των κρουσμάτων είναι πολύ μεγάλος με έντονα αυξητική τάση και η ανησυχία όλων μας μεγαλώνει.

Οι καθημερινές ανακοινώσεις του ΕΟΔΥ, οι επισημάνσεις των επιστημόνων δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού και για το νομό μας άρα και το Δήμο μας και εύλογα προκαλείται μεγάλη ανησυχία για το αμέσως επόμενο διάστημα. Βρισκόμαστε στο επίπεδο του αυξημένου κινδύνου και στην εφαρμογή σκληρών περιοριστικών μέτρων, που θα επηρεάσουν την κοινωνική και οικονομική ζωή όχι μόνο των κατοίκων του Δήμου μας, αλλά και όλης της Ημαθίας και της Χώρας μας.

Το φετινό Φθινόπωρο θα είναι διαφορετικό από όσα μέχρι τώρα έχουμε ζήσει.

Ο Χειμώνας που έρχεται θα είναι ακόμη πιο δύσκολος.

Είναι επιτακτική ανάγκη να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, να αναπτύξουμε την ενσυναίσθησή μας για τους συνανθρώπους μας, να γίνουμε πιο υπεύθυνοι και αλληλέγγυοι.

Είναι πιο σημαντικό από ποτέ να τηρούμε τα μέτρα ατομικής υγιεινής.

Θα πρέπει όλες και όλοι, ακόμη και εκείνοι που αμφισβητούν την ύπαρξη του ιού και την θεωρούν παγκόσμια συνομωσία και αγνοούν επιδεικτικά κάθε κανόνα και κάθε μέτρο, να έχουν πειστεί πλέον, ότι νοσούν πολλοί συνάνθρωποί μας και αρκετοί έχουν χάσει τη ζωή τους και αυτή είναι η πραγματικότητα και όχι θεωρία.

Κάποιοι που στην αρχή πήραν κάπως αψήφιστα τα πράγματα, έστω και τώρα θα πρέπει να αντιληφθούν πως δεν γίνεται αλλιώς, δεν γίνεται διαφορετικά.

Ενημερωνόμαστε και ενημερώνουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

Ο πανικός και η αγωνία λειτουργούν αρνητικά στους χειρισμούς που απαιτούν οι μέρες της πανδημίας, συγχρόνως φαινόμενα περίεργης ενοχοποίησης, για όσους ο covid-19 έχει «προτιμήσει» και έχουν νοσήσει , άρχισαν να αναπτύσσονται στην ελληνική κοινωνία και από αυτό πρέπει να προφυλάξουμε τους συνανθρώπους μας αλλά και να προφυλαχτούμε.

Αυτή την ώρα θα πρέπει, να σεβαστούμε, όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, το χρέος προς τον εαυτό μας, αλλά και προς τον άλλο.

Να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας.

Ο κορωνοϊός έχει αποδειχθεί ότι δεν κάνει διακρίσεις, δεν εξαιρεί κατηγορίες πολιτών, ούτε εθνότητες, ούτε ηλικίες.

Όλοι μαζί πρέπει να υπερβάλλουμε εαυτούς, να ξεχάσουμε για λίγο τις συνήθειες μας, να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας υπηρεσιών και επιχειρήσεων, να δυσκολευτούμε «σήμερα» για να κερδίσουμε το «αύριο».

Είναι η ώρα της μεγάλης προσωπικής ευθύνης.

Της ατομικής ευθύνης που πρέπει να επιδείξει ο κάθε πολίτης, μικροί και μεγάλοι, τηρώντας αυστηρά τα μέτρα που προτείνουν οι επιστήμονες.

Την ίδια και μεγαλύτερη ευθύνη πρέπει να επιδείξουν όσοι τίθενται σε καραντίνα είτε ως φορείς του ιού, είτε ως στενές επαφές φορέων, για τη δική τους ασφάλεια, την προστασία των γονιών, των παππούδων, των φίλων τους.

Επιτακτική ανάγκη να αποφύγουμε μαζικές νοσηλείες και θανάτους.

Κανένα σύστημα υγείας δεν μπορεί να αντέξει μαζικές εισαγωγές, αλλά και κανένας ασθενής που προσβάλλεται από τον κορωνοϊό και διακομίζεται σε νοσοκομείο δεν μπορεί να προεξοφλήσει τις επιπτώσεις της νοσηλείας. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που πρέπει να σταματήσει πάση θυσία η διασπορά του ιού και να μην οδηγηθούν συγγενικά ή φιλικά μας πρόσωπα στα νοσοκομεία.

Όμως ο Covid-19 δεν απειλεί μόνον το πολύτιμο αγαθό της υγείας μας ή και της ζωής μας. απειλεί την καθημερινότητά μας, απειλεί τις σχέσεις μας, απειλεί τον ίδιο τον πολιτισμό μας.

Όλες και όλοις απειλούμαστε και οφείλουμε να αντιδράσουμε.

Στη δημοκρατία μας που ο κάθε πολίτης είναι πηγή εξουσίας, έχει ο ίδιος ο πολίτης την ευθύνη προς τον εαυτό του, αλλά και προς συνάνθρωπό του.

Με απλά λόγια είναι η ώρα που πρέπει να επιλέξουμε, αν θα λειτουργήσουμε συλλογικά σαν κοινωνία ή να παραμείνουμε πεισματικά ο εαυτός μας και τίποτα άλλο.

Αλλά δυστυχώς, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος θα είναι ο επόμενος θάνατος …….

Εγώ ο Δήμαρχος, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και το προσωπικό του Δήμου πράττουμε για μια ακόμα φορά το καθήκον μας, απέναντι στην τοπική κοινωνία, απέναντι σε όλους τους πολίτες μας.

ΦΟΡΑΜΕ ΜΑΣΚΑ,

ΤΗΡΟΥΜΕ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ,

ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ

Οι στιγμές είναι κρίσιμες, είναι Ώρα Ευθύνης και δέσμευσης της συνείδησης και της καρδιάς μας

Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

 Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΚΥΡΙΝΗΣ

Οκτώ στις δέκα εμπορικές επιχειρήσεις -ποσοστό 81%- πραγματοποίησαν χαμηλότερες πωλήσεις στη διάρκεια των θερινών εκπτώσεων σε σχέση με την περυσινή χρονιά.

Αυτό προκύπτει από την περιοδική έρευνα της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας για τις θερινές εκπτώσεις του 2020.

Σε σημερινή ανακοίνωσή της η ΕΣΕΕ υπογραμμίζει ότι «όπως συνάγεται από τα αποτελέσματα της έρευνας, οι πωλήσεις κατά τη διάρκεια των θερινών εκπτώσεων σημείωσαν μεγάλη πτώση, με τις επιδόσεις να χειροτερεύουν ακόμη και σε σχέση με το δεκαπενθήμερο των εκπτώσεων του Ιουλίου. Χωρίς αμφιβολία, το γεγονός αυτό ερμηνεύεται από την αύξηση των κρουσμάτων κατά τη διάρκεια του Αυγούστου σε συνδυασμό με τα απαραίτητα για την υγεία των πολιτών μέτρα που ελήφθησαν. Ωστόσο, τα μέτρα στήριξης που έλαβε η κυβέρνηση φαίνεται να απέτρεψαν την ολοκληρωτική κατάρρευση της αγοράς».
Σύμφωνα με τα εύρημα τα της έρευνας:

    Οι μισές επιχειρήσεις (50%) εκτιμούν πως οι πωλήσεις τους υποχώρησαν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 30% κατά τη διάρκεια των θερινών εκπτώσεων. Αντίθετα, μόλις μία στις τέσσερις (26%) σημείωσε ηπιότερη πτώση πωλήσεων έως 20%. Οι επιδόσεις αυτές χαρακτηρίζονται από την ΕΣΕΕ σαφέστερα χειρότερα από τις αντίστοιχες περσινές.
    Ως εκ τούτου, για την πλειονότητα των επιχειρήσεων (60%) η αγοραστική κίνηση είναι καλύτερη κατά το εκπτωτικό δεκαπενθήμερο του Ιουλίου, «συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται συστηματικά όλα τα προηγούμενα έτη» όπως υπογραμμίζεται.
    Περίπου ένας στους δέκα (12%) επιχειρηματίες δήλωσε πως οι πωλήσεις τους ήταν εκείνες που ανέμεναν, αφού είχαν λάβει υπόψη τους την εκδήλωση και τον αντίκτυπο της πανδημίας. Αντίθετα, σχεδόν επτά στους δέκα (68%) επιχειρηματίες αιφνιδιάστηκαν από το μέγεθος των επιπτώσεων της πανδημίας και κατέγραψαν χαμηλότερες πωλήσεις από ό,τι εκτιμούσαν. «Οι μικρές αποκλίσεις σε σχέση με το δεκαπενθήμερο των εκπτώσεων του Ιουλίου δείχνει πως οι ελπίδες του εμπορικού κόσμου για ηπιότερης έντασης αντίκτυπο δεν επιβεβαιώθηκαν» όπως αναφέρει η ΕΣΕΕ.
    Η αβεβαιότητα από την κρίση υγείας και η εφαρμογή των μέτρων ατομικής προστασίας επηρέασε αρνητικά και την επισκεψιμότητα στα καταστήματα, καθώς περισσότερες από οκτώ στις δέκα επιχειρήσεις (82%) κατέγραψαν συρρίκνωση της επισκεψιμότητας σε σχέση με το 2019.
    Το 85% των επιχειρήσεων θεωρεί πως η πανδημία του κορωνοϊού επηρέασε σημαντικά την ψυχολογία των καταναλωτών, χαρακτηρίζοντάς την περισσότερο συγκρατημένη σε σχέση με πέρυσι.
    Οι οκτώ στις δέκα επιχειρήσεις (79%) υποστήριξε πως η πανδημία έχει επηρεάσει από μεγάλο έως πολύ μεγάλο βαθμό τη λειτουργία τους, εκτίμηση η οποία, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν αποτελεί έκπληξη.
    Οι απαντήσεις των επιχειρήσεων σχετικά με το κόστος προσαρμογής στο νέο πλαίσιο λειτουργίας που υπαγορεύει η Covid-19 φαίνονται μοιρασμένες. Ειδικότερα, το 31% των επιχειρήσεων χαρακτηρίζει το κόστος από μεγάλο έως πολύ μεγάλο ενώ το 30% από μικρό έως πολύ μικρό. Ενδεχομένως, η διαφοροποίηση αυτή μπορεί να οφείλεται και στο μέγεθος των επιχειρήσεων ή/και στο είδος.
    Οι μισές επιχειρήσεις (52%) θεωρούν πως η υποχρεωτική χρήση μάσκας στο χώρο του καταστήματος έχει επηρεάσει αρνητικά τη λειτουργία του καταστήματος και μόλις μία στις πέντε (19%) πως το έχει επηρεάσει θετικά.
    Σχεδόν σε τρεις από τέσσερις επιχειρήσεις (73%) οι πελάτες χρησιμοποίησαν κυρίως κάρτες κατά τις συναλλαγές τους. Όπως σημειώνεται, η εξοικείωση των πελατών με το πλαστικό χρήμα και τα μέσα ηλεκτρονικής πληρωμής, από την περίοδο επιβολής των Capital Controls, σίγουρα λειτούργησαν ευνοϊκά προς αυτήν την κατεύθυνση τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η υγειονομική κρίση και τα μέσα ατομικής προστασίας υπαγόρευσαν τον ισχυρό περιορισμό της χρήσης μετρητών (μόνο στο 4% των επιχειρήσεων χρησιμοποιήθηκαν κυρίως μετρητά).

Τέλος, αναφορικά με την ταυτότητα της έρευνας, αυτή έγινε τηλεφωνικά με χρήση δομημένου ερωτηματολογίου σε δείγμα 350 επιχειρήσεων που συμμετείχαν στις θερινές εκπτώσεις και δραστηριοποιούνταν στον οικιακό εξοπλισμό, στα ψυχαγωγικά/επιμορφωτικά είδη και στην ένδυση/υπόδηση.
Πηγή: iefimerida.gr

Στο πλευρό των αστυνομικών που υπηρετούν στην Τροχαία Θεσσαλονίκης και τις Αστυνομικές Διευθύνσεις Ημαθίας, Πέλλας και Πιερίας βρέθηκε σήμερα ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης), κ. Θεόδωρος Καράογλου, διανέμοντας συνολικά 2.000 προστατευτικές υφασμάτινες μάσκες πολλαπλών χρήσεων ελληνικής κατασκευής.

Το υγειονομικό υλικό είναι δωρεά της επιχείρησης "Αγγελίνα Παπακωνσταντίνου Α.Ε.", η οποία παρασκεύασε τις μάσκες για την προστασία του προσωπικού της Ελληνικής Αστυνομίας που, μεταξύ των άλλων καθηκόντων, έχει επιφορτιστεί με την επίβλεψη τήρησης των μέτρων για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.

Ευχαριστώντας τους άνδρες και τις γυναίκες της ΕΛ.ΑΣ. για τις πολυεπίπεδες υπηρεσίες που προσφέρουν καθημερινά, ο κ. Καράογλου σημείωσε πως "οι Έλληνες αστυνομικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης της πανδημίας και τα μέτωπα που καλούνται να διαχειριστούν είναι πολλά και σημαντικά. Αξίζουν την αναγνώριση και τον σεβασμό μας".

Πρόσθεσε ακόμη ότι "η Πολιτεία μεριμνά για την ασφάλεια τους, διευκολύνοντας με όποιον τρόπο μπορεί το έργο που επιτελούν και θωρακίζοντας τόσο τη δική τους υγεία όσο και των οικογενειών τους. Φροντίζουμε με επιμέλεια εκείνους που φροντίζουν νυχθημερόν για την ασφάλεια όλων μας" τόνισε ο Υφυπουργός, εξαίροντας τη συνδρομή της Ελληνικής Αστυνομίας στην επιτυχημένη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης.

Επίσης, ο κ. Καράογλου ευχαρίστησε την επιχείρηση "Αγγελίνα Παπακωνσταντίνου Α.Ε." για τη συμμετοχή της στο μεγάλο δίχτυ αλληλεγγύης και προστασίας που απλώνει το Υπουργείο Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας και Θράκης) πάνω από τους ανθρώπους που δίνουν νυχθημερόν τη μάχη ενάντια στον κορωνοϊό. "Στα δύσκολα", είπε, "αποδείξαμε ότι μπορούμε να πορευόμαστε όλοι μαζί".

Εκπροσωπώντας την επιχείρηση που έκανε τη δωρεά, η κυρία Θεοδώρα Παπακωνσταντίνου χαρακτήρισε "αυτονόητη" την ανταπόκριση στο κάλεσμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης που απηύθυνε ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης). "Σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε ως κοινωνία, χρέος μας είναι να στηρίξουμε με πράξεις τους αστυνομικούς που δίνουν καθημερινά τον καλύτερο τους εαυτό για να προστατεύουν τη ζωή και τις περιουσίες μας. Οι μάσκες που ως επιχείρηση δωρίζουμε είναι ένα ειλικρινές και εγκάρδιο "ευχαριστώ" στο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας".

 

http://www.thestival.gr

To βιβλίο, που μόλις κυκλοφόρησε, «Η Πανδημία, Ιστορίες εγκλεισμού – Άνοιξη 2020» είναι ένα συλλογικό έργο 31 συγγραφέων, από τις εκδόσεις 24γραμματα.

Σελίδα 1 από 2

Alexandriamou.gr
Δημοσιογραφική Ενημερωτική Ηλεκτρονική Εφημερίδα
Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας