Μια ιδέα, η παρουσία συλλόγων και μια εικόνα στο τέλος που γεννά ερωτήματα για τον σχεδιασμό της εκδήλωσης.
Η Αλεξάνδρεια γιόρτασε σήμερα την 114η επέτειο από την απελευθέρωσή της. Μια ημέρα ιστορικής μνήμης και τιμής, με επίσημη δοξολογία, κατάθεση στεφάνων και παρέλαση.
Μέχρι εδώ, όλα όπως προβλέπει το εορταστικό πρωτόκολλο.
Η Εστία Ρουμλουκιωτών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λουτρού και η Ένωση Ποντίων Αλεξάνδρειας παρουσίασαν όμορφους χορούς με τις εντυπωσιακές, περίτεχνες παραδοσιακές φορεσιές τους.
Μια εικόνα που άξιζε να τη χαρείς. Μια προσπάθεια που άξιζε το χειροκρότημα. Μόνο που, όπως αποδείχθηκε, άλλο η καλή ιδέα και άλλο η σωστή οργάνωση.
Γιατί κάπου εκεί στεκόταν και ο μπουφές με τα εδέσματα τα οποία έγιναν ανάρπαστα και, όταν η συγκεκριμένη διαδικασία ολοκληρώθηκε, ήρθε η ώρα της αποχώρησης των...θεατών.
Μόνο που οι χορευτές δεν είχαν τελειώσει. Τα συγκροτήματα συνέχιζαν να χορεύουν, οι φορεσιές παρέμεναν εντυπωσιακές, η μουσική εξακολουθούσε να ακούγεται, αλλά το κοινό είχε πλέον αραιώσει δραματικά και η πολιτιστική εκδήλωση βρέθηκε να συνεχίζεται χωρίς την παρουσία του κοινού που θα της έδινε νόημα.
Οι χορευτές έμειναν στη θέση τους. Οι θεατές, όμως, είχαν φύγει.
Υπάρχει, βεβαίως, και ένα ακόμη ζήτημα: η παρουσία των επισήμων.
Μια εκδήλωση στο πλαίσιο της επετείου απελευθέρωσης δεν είναι απλώς μια προσθήκη στο πρόγραμμα για να συμπληρωθεί η ημέρα. Είναι μέρος της δημόσιας γιορτής της πόλης. Και όταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι αποχωρούν, ενώ οι πολιτιστικές παρουσιάσεις βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη, εύλογα αναρωτιέται κανείς ποια βαρύτητα αποδίδεται τελικά σε αυτές.
Οι σύλλογοι δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία ενός εορταστικού προγράμματος. Δεν καλούνται για να συμπληρώσουν το φωτογραφικό υλικό της ημέρας.
Δεν είναι δυνατόν να ζητάμε από τους πολιτιστικούς συλλόγους να συμμετέχουν, να διαθέτουν χρόνο, κόπο και ανθρώπους και να μην οργανώνουμε σωστά τα πάντα... μέχρι το τέλος.
