Τελικά, αυτό που με συγκίνησε περισσότερο... δεν ήταν ότι το ψέμα είχε τεράστια απήχηση. Ήταν το πόσο θα θέλαμε όλοι μας να είναι αλήθεια.
Η είδηση του Alexandriamou.gr για την έναρξη των εργασιών κατασκευής πεζογέφυρας στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αλεξάνδρειας έκανε τον γύρο του Δήμου μέσα σε λίγα λεπτά. Τηλέφωνα χτυπούσαν. Μηνύματα, σχόλια ερχόταν βροχή! Για λίγο, κάτι φαινόταν ότι αλλάζει. Ότι, επιτέλους, κάποιος άκουσε τους πολίτες, τα παιδιά...
Και ύστερα ήρθε η συνειδητοποίηση. Ήταν Πρωταπριλιά. Και το “καλό νέο” ήταν απλώς ένα καλοστημένο ψέμα. Ένα ψέμα που, όμως, φώτισε μια αλήθεια πικρή.
Γιατί αν μια είδηση που δεν υπάρχει μπορεί να γεννήσει τόση ελπίδα, τόση ανακούφιση και τόση ανάγκη... τότε το πρόβλημα είναι υπαρκτό.
Η πραγματικότητα που εδώ και χρόνια παραμένει ακίνητη. Όπως οι ευθύνες που κανείς δεν αναλαμβάνει.
Η πεζογέφυρα της Πρωταπριλιάς δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Όμως για λίγες ώρες, υπήρξε. Στη σκέψη. Στην ελπίδα. Στην ανάγκη όλων.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο ισχυρό μήνυμα. Γιατί οι κοινωνίες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τα αυτονόητα. Ζητούν ασφάλεια. Ζητούν σεβασμό. Ζητούν να μην χρειάζεται ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα για να θυμηθούμε ότι κάτι λείπει.
Όσο για τους υπεύθυνους; Ίσως σήμερα να χαμογέλασαν κι αυτοί με το “αστείο”. Ίσως να το προσπέρασαν. Ίσως πάλι να μην κατάλαβαν καν ότι ήταν καμπανάκι υπενθύμισης...για εκείνους...
Επιμέλεια άρθρου: Έφη Στεφ. Καραγιάννη
