Ένα πρελούδιο πριν την αιωνιότητα

 

Εν αρχή ην

κάλαμος μοναξιάς

Ακόμη θεοί

δεν είχαν έλθει

σε ύπαρξη. Ύδατα

ζωής και θανάτου έσμιγαν.1

 

 

Γεννήθηκε στις 18 Σεπτέμβρη του 1964.

Το 1982 αποφοίτησε από το 1 ο Λύκειο Αλεξάνδρειας.

Το 1986 αποφοίτησε από την Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων (τμήμα Μέσων και Νεοελληνικών Σπουδών).

Υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση για 34 χρόνια – από το 1986 ως το 1990 ως

αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στο Γυμνάσιο Μαρίνας, στο Γυμνάσιο Καβασίλων κι έπειτα στο Τεχνικό-Επαγγελματικό Λύκειο Αλεξάνδρειας, και στη συνέχεια ως μόνιμη εκπαιδευτικός, αρχικά στο Γυμνάσιο της Μεγάλης Δοξιπάρας Ορεστιάδας και την επόμενη χρονιά στο Τεχνικό-Επαγγελματικό Λύκειο Αλεξάνδρειας.

Από το 1992 έως το 2021 υπηρέτησε στο 1 ο Γενικό Λύκειο Αλεξάνδρειας.

 

 

Στιγμές

 

• Αγάπησε με πάθος τη νεοελληνική πεζογραφία και ποίηση, το θέατρο και τη ζωγραφική. Σε μια ξενάγηση των μαθητών στην έκθεση του Νικόλαου Γύζη στο Μουσείο Θεοχαράκη, ένα ζευγάρι συνταξιούχων εκπαιδευτικών που βρισκόταν εκεί ζήτησε την άδεια να την ακολουθήσει ώστε να ακούσει όσα θα έλεγε. Όταν τελείωσε, ζήτησαν την κάρτα της για να κανονίσουν να παρακολουθήσουν και άλλες «ξεναγήσεις» που θα έκανε. Η ξενάγησή  της ήταν τόσο πλήρης που θεώρησαν πως είναι επαγγελματίας ξεναγός.

 

f2

  • Σε συνεργασία με τη φιλόλογο Σοφία Παπαδοπούλου και τους μαθητές και τις μαθήτριες του 1ου Γενικού Λυκείου Αλεξάνδρειας επιμελήθηκε και εξέδωσε δεκάδες σχολικές εφημερίδες («Vis Verbi», «Η δύναμη του λόγου», «Ανατροπή», «Σκολο-ΠΑΙΣ» κ.ά.)

f3

  • Ειδικότερα, τα έντυπα που εκδόθηκαν το 2001 και το 2008 απέσπασαν το 1ο Βραβείο Καλύτερης Εφημερίδας στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό που διοργάνωσε η Εφημερίδα «Τα Νέα», ενώ η έκδοση του 2004 απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Εμφάνισης στον ίδιο διαγωνισμό.

f4

  • Κάθε σχολική εκδήλωση -γιορτή, θεατρική παράσταση ή εκδρομή- στη διοργάνωση της οποίας συμμετείχε, αποτελούσε μία ευχάριστη έκπληξη για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του σχολείου.

f5

  • Την πενταετία 2002-2006 συνεργάστηκε με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και διοργάνωσε λογοτεχνικές εκδηλώσεις και παρουσιάσεις βιβλίων, με σημαντικότερους καλεσμένους την Άλκη Ζέη, τον Θανάση Βαλτινό και τον Χρίστο Τσολάκη.

  • Επιπλέον, σε συνεργασία με τις φιλολόγους Σοφία Παπαδοπούλου, Σοφία Γιάγκα και Γεωργία Καστανά, διοργάνωσε δύο μεγάλα αφιερώματα σε δύο μεγάλες της αγάπες, τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη…

 

Ἰδανικὲς φωνὲς κι ἀγαπημένες

ἐκείνων ποῦ πέθαναν, ἢ ἐκείνων ποῦ εἶναι

γιὰ μᾶς χαμένοι σὰν τοὺς πεθαμένους.

Κάποτε μὲς στὰ ὄνειρά μας ὁμιλοῦνε·

κάποτε μὲς στὴν σκέψι τὲς ἀκούει τὸ μυαλό.

Καὶ μὲ τὸν ἦχο των γιὰ μιὰ στιγμὴ ἐπιστρέφουν

ἦχοι ἀπὸ τὴν πρώτη ποίηση τῆς ζωῆς μας –

σὰ μουσική, τὴν νύχτα, μακρυνή, ποῦ σβύνει.2

 

 

  • και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

f6

  • Τον Μάιο του 2019 επιμελήθηκε μαζί με τη φιλόλογο Στέλλα Τσιαπανίτη μια βραδιά αφιερωμένη στην Ποίηση, την Άνοιξη και τον Έρωτα, στην οποία συμμετείχε ως ομιλήτρια η ποιήτρια και φιλόλογος Αρετή Γκανίδου.

f7

  • Το 2020 ενώ είχε ήδη αρχίσει χημειοθεραπείες, επιμελήθηκε μαζί με τη φιλόλογο Σοφία Παπαδοπούλου το αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, το οποίο και βραβεύτηκε με το 1ο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό.

f8

 

 

«Έφυγε» στις 5 Μάρτη 2021 στις 22.47′.

 

Ἀνάμεσα στήν ἰδέα

Καὶ στὸ γεγονὸς

Ἀνάμεσα στὴν κίνηση

Καὶ στὴν πράξη

Ἡ Σκϊὰ πέφτει

 

Ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ Βασιλεία

 

Ἀνάμεσα στὴ σύλληψη

Καὶ στὴ δημιουργία

Ἀνάμεσα στὴ συγκίνηση

Καὶ στὴν ἀνταπόκριση

Ἡ Σκϊὰ πέφτει

 

Εἷναι ἡ ζωὴ μακριὰ πολὺ

 

Ἀνάμεσα στὸν πόθο

Καὶ στὸ σπασμὸ

Ἀνάμεσα στὴ δύναμη

Καὶ στὴν ὕπαρξη

Ἀνάμεσα στὴν οὐσία

Καὶ στὴν κάθοδο

Ἡ Σκϊὰ πέφτει

 

 

Ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ Βασιλεία

 

 Ὅτι Σοῦ ἐστὶν

 Εἷναι ἡ ζωὴ

Ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ

Ἔτσι τελειώνει ὁ κόσμος

Ἔτσι τελειώνει ὁ κόσμος

Ἔτσι τελειώνει ὁ κόσμος

Ὄχι μ᾽ ἕνα βρόντο μὰ μ᾽ ἕνα λυγμό.3

 

f9

 

 

(…) λείπεις, δἐν εἷναι αὐτο πού λένε

σ᾽ ἀποζήτησα ἤ σέ θέλω, νιώθω τό δεξί μου χέρι

κομμένο ἤ νά μήν ἔχω πνεμόνια, κάπως ἔτσι,

κάποιος σά νά σφίγγει τήν καρδιά μου μέ τανάλια

ἐχθρικά, μνησίκακα, γεμάτος φθόνο γι᾽ αὐτά

πού πιά μοῦ ἀνήκουν ἀναφαἰρετα.4

 

 

 

 

1«Σαλώμη», Μοναχός Νικόδημος, από την ποιητική συλλογή Ερωτικός Ασσύριος.

2 «Φωνές», Κ. Π. Καβάφης, Τα ποιήματα (1897-1918).

3 «Κούφιοι άνθρωποι», Τ. Σ. Έλιοτ, από το Έρημη χώρα, μετάφραση Γιώργος Σεφέρης.

4 «Σ’ ευχαριστώ», Ανδρέας Αγγελάκης, από την ποιητική ανθολογία Ερωτικό σώμα

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη . . .


Στην Ολυμπία,
την Εκπαιδευτικό, τη Φιλόλογο, τη Συνάδελφο, τη Συνοδοιπόρο, τη ΦΙΛΗ.


Τις πρώτες μέρες της άνοιξης έφυγε για τους «άγνωρους» τόπους η Ολυμπία Τσιμπορογιάννη.


Διακριτικά, με αξιοπρέπεια - όπως ήταν η επιθυμία της. Όμως η απουσία της και η έλλειψή της δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη.


Τριάντα, σχεδόν, ήταν τα χρόνια – από το 1992 - που υπηρέτησε (λειτούργησε) στο 1ο Λύκειο Αλεξάνδρειας με συνέπεια, ζήλο, ευσυνειδησία και ανιδιοτέλεια αναζητώντας την «Ιθάκη» - τόσο γι αυτήν - αλλά κυρίως για τους μαθητές, προσπαθώντας να τους δείξει τους δρόμους της γνώσης, της αναζήτησης, του οράματος και των ονείρων.


Στο ταξίδι της ζωής συνάντησε πολλούς «Λαιστρυγόνας και Κύκλωπας» τους οποίους αντιμετώπισε με θάρρος και υπομονή και κατάφερε να τους ξεπεράσει. Δυστυχώς όμως λίγο πριν το τέλος της εκπαιδευτικής της διαδρομής, βρέθηκε αντιμέτωπη με το «θυμωμένο Ποσειδώνα» - το θάνατο – σε μια μονομαχία που όλοι γνωρίζουμε εξ αρχής το νικητή και το βέβαιο της αποτέλεσμα.


Σχεδόν τριάντα χρόνια ταυτίστηκε με το σχολείο.Σε μία διαδρομή που συνάντησε πολλές «Ιθάκες». Σ΄ ένα ταξίδι που μοιράζονταν με τους μαθητές, δείχνοντας τους το δρόμο για την αναζήτηση της δικής τους.


Δεν στόχευε μόνο στη μετάδοση της γνώσης, διδάσκοντας κυρίως στην Γ΄ τάξη και προετοιμάζοντας τους μαθητές για τις εισαγωγικές εξετάσεις,βοηθώντας έτσι τα παιδιά μας να συνεχίσουν τις σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό ήταν δεδομένο και το ελάχιστο που έκανε «για τα παιδιά» – τις μαθήτριες και τους μαθητές - που τους γνώριζε και τους θυμόταν όλους, από την πρώτη ημέρα που ήλθε στο σχολείο.


Με τις φρέσκιες ιδέες της, τη συνέπεια, το ήθος και το ζήλο προσπαθούσε διαρκώς να διευρύνει τους ορίζοντες των παιδιών, βοηθώντας τα να ξεφύγουν από τα στενά όρια-πλαίσια της μικρής επαρχιακής πόλης, δίνοντας ερεθίσματα και δημιουργώντας βιώματα μέσα από τις συνεχείς διδακτικές επισκέψεις που διοργάνωνε γι αυτό το σκοπό. Μουσεία, εκθέσεις, επισκέψεις σε κέντρα πολιτισμού και πνεύματος αποτελούσαν το επίκεντρο της εκπαιδευτικής – παιδαγωγικής της προσέγγισης σε αυτόν. Ακούραστη στα αμέτρητα ταξίδια, «τα παιδιά, να δουν πολλά πράγματα ...» όπως έλεγε, θαρρείς προφητικά ότι δεν θα υπήρχε η επόμενη μέρα, δεν θα έφθανε ο χρόνος.


Αφοσιωμένη στο λειτούργημά της, με στόχο να εξυπηρετεί ανιδιοτελώς και με ενδιαφέρον, κυριολεκτικά,όλους τους μαθητές της στη δημιουργία προοπτικής για το μέλλον και οράματος για τη συνέχεια της ζωής των.
Χαρακτηριστικά του έργου της και της πολύπλευρης προσφορά της, ο δυναμισμός, η πρωτοβουλία, η συμμετοχή, η καινοτομία. Πρωτοπόρος σε πολιτιστικά προγράμματα,σε κάθε ευκαιρία παρότρυνε και συμπαραστέκονταν στους μαθητές να συμμετέχουν σε κάθε είδους διαγωνισμό, δείχνοντας τους ότι το σχολείο δεν είναι μόνο η μαθησιακή-γνωστική διαδικασία. Πρωτοστάτης στη δημιουργία της σχολικής βιβλιοθήκης του σχολείου, η οποία χάρη στο ενδιαφέρον της, εμπλουτίστηκε με πολλούς τίτλων – κυρίως λογοτεχνικών βιβλίων – χωρίς καμιά βοήθεια οικονομική από υπηρεσιακούς φορείς.


Η έκδοση των σχολικών εντύπων – εφημερίδων «ΑΝΑΤΡΟΠΗ» και «VisVerbi– η δύναμη του Λόγου», στην οποία πρωτοστατούσε,απέσπασε το πρώτο βραβείο συνολικά τέσσερεις φορές σε πανελλαδικούς διαγωνισμούς σχετικής θεματολογίας. Τα χρόνια 2000, 2004 και 2008 ως καλύτερη εφημερίδα λυκείων στο διαγωνισμό της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» και μόλις πέρσι σε πανελλήνιο διαγωνισμό για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.


Αμέτρητες οι εκδηλώσεις, όπου οι μαθητές παρουσίαζαν στο κοινό τα προγράμματα που είχαν σχεδιάσει μαζί της. Τελευταία παρουσίαση στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ή δραστηριότητα «Άνοιξη – Ποίηση – Έρωτας» αναδεικνύοντας τις μεγάλες της αγάπες. Την Άνοιξη, όπου επικέντρωνε και τις δραστηριότητες της, την Ποίηση από τις μορφές του λόγου και τον Έρωτα για τη ζωή, την επιστήμη της, την έκφραση.


Το ανήσυχο πνεύμα και η ζωντάνια χαρακτήριζε κάθε της δράση που σχεδίαζε και οργάνωνε. Χαρακτηριστικά της λόγια, πάντα, πριν την τελική παρουσίαση μια δράσης – ανεξάρτητα από το πόσο ικανοποιητικό ήταν το αποτέλεσμα γι αυτήν – «θα δείτε, του χρόνου θα κάνουμε ... (αυτό)».


Πολυσχιδής προσωπικότητα που κατάφερνε να συνδυάζει την παράδοση του γενεθλίου τόπου – Ρουμλουκιώτική παράδοση – με το νέο, το διαφορετικό, την αλλαγή στην φιλοσοφία και την κουλτούρα που επιδίωκε να περάσει στα παιδιά.


Στις διδασκαλίες της για την εκφορά της γλώσσας, επέμενε στην τήρηση των βασικών αρχών της γραφής κειμένου. Αρχή – εισαγωγή, κυρίως μέρος και επίλογος.
Τα δύο πρώτα γράφτηκαν μέσα από την καταλυτική της παρουσία στη σχολική ζωή.


Τον επίλογο τον έγραψε με δύναμη και αξιοπρέπεια παλεύοντας ένα δεκάμηνο με τον καρκίνο.


Εμείς, μονάχα, παραθέτουμε αποσπάσματα από δύο ποιήματα της αγαπημένης της ποιήτριας Κικής Δημουλά.Φόρος τιμής και μνήμης . . .


« . . .Μακρύ κουραστικό ταξίδι το πεπρωμένο,
μα το χειρότερο
πας ή έρχεσαι δεν ξέρεις . . .» (συλλογή ποιημάτων «Άνω τελεία», 2016)
«Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη».

(απόσπασμα από το ποίημα « Ο πληθυντικός αριθμός» 1971)


Ολυμπία, το όραμα σου είναι ο προσδιορισμός της εκπαιδευτικής μας ζωής . . .

 

Ολυμπία, μας έμαθες να μεγαλώνουμε τον ορίζοντα για να τον ταξιδέψουμε ψάχνοντας την «Ιθάκη» . . .

Alexandriamou.gr
Δημοσιογραφική Ενημερωτική Ηλεκτρονική Εφημερίδα
Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας