Γράφει η Κατερίνα Παπαποστόλου, Εκπαιδευτικός- Ζωοθεραπεύτρια, Συγγραφέας, Ιδρύτρια Ζω.Ε.Σ.
Η 4η Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων και Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας, για πολλούς είναι γιορτή, για άλλους είναι υπενθύμιση. Για την Αλεξάνδρεια, ειδικά φέτος είναι «κραυγή». Είναι μια ημέρα που έχει πρόσωπα που παραβίασαν τους νόμους και φέρθηκαν εντελώς απάνθρωπα, έχει σπουδαίους εθελοντικούς οργανισμούς που ανέλαβαν να δώσουν άμεσα λύσεις με τεράστιο ψυχικό, οικονομικό και σωματικό κόστος. Υπάρχουν θεσμικοί φορείς που στάθηκαν στο ύψος της ευθύνης τους και άλλοι που οφείλουν να κριθούν από τη Δικαιοσύνη για όσα δεν έκαναν ή για όσα έκαναν λάθος. Φορείς που είχαν επισκεφθεί ξανά αυτούς τους χώρους, έβλεπαν αυτές τις συνθήκες ζωής και έλεγαν πως «με λίγες επιδιορθώσεις, είναι όλα καλά». Και μέσα σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή, αναδεικνύεται ξεκάθαρα ο καθοριστικός ρόλος της Ειδικής Γραμματείας για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς, του Α.Τ. Αλεξάνδρειας και του Συνηγόρου του Πολίτη. Φορείς που στάθηκαν επάξια στον ρόλο τους, όπως αυτός ορίζεται από την πολιτεία και τη νομοθεσία και απέδειξαν στην πράξη τι σημαίνει ευθύνη.
Αυτή η μέρα έχει μνήμη, έχει παρελθόν, παρόν και σίγουρα θα έχει και μέλλον. Θα έχει έναν πολύ μεγάλο δρόμο να διανύσει μπροστά της. Έχει όμως κυρίως 68 βλέμματα αθώων πλασμάτων που δεν γίνεται να ξεχαστούν. Εξήντα οκτώ ψυχές που βγήκαν από ένα σκοτάδι που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρχει και μας άφησαν ένα πολύ σοβαρό χρέος: ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ.
Για πολλά χρόνια συζητούσαμε σε αυτή την πόλη για τα αδέσποτα. Για την ανάγκη προστασίας τους, για τη φιλοζωία ως αξία, ως στάση ζωής, ως δείγμα πολιτισμού. Μιλούσαμε για σεβασμό, για ενσυναίσθηση, για το δικαίωμα κάθε ζωντανού πλάσματος να ζει χωρίς φόβο. Συνεχώς θίγαμε τη σημασία των εκπαιδευτικών φιλοζωικών προγραμμάτων στα σχολεία που ουδέποτε κρίθηκαν αναγκαία από τη Δημοτική Αρχή και για αυτό δεν υποστηρίχθηκαν και συνεχώς «παρακαλούσαμε» να αντιμετωπίσουν επιτέλους τον αδέσποτο πληθυσμό της Αλεξάνδρειας ως μια υπολογίσιμη μερίδα πληθυσμού, που δεν ψηφίζει, καθορίζει όμως τις επιλογές όσων ψηφίζουν. Το να υπάρχει η πεποίθηση ακόμη πως σε αυτόν τον δήμο είναι ελάχιστοι και κυρίως γραφικοί και προβληματικοί όσοι αγαπούν και φροντίζουν αδέσποτα ζώα είναι μια τεράστια πλάνη και μια επιμονή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να μην βλέπει την πραγματικότητα. Το γεγονός πως δεν υπάρχει σχεδόν κανένα μέλος αυτής της δημοτικής αρχή, ή τουλάχιστον που να το έχει αποδείξει με τον δημόσιο λόγο του και βίο του, που να αγαπά αληθινά και να συμπονά τα ζώα έφερε τα σημερινά αποτελέσματα που μονάχα βαναυσότητα και ντροπή μπορούν να θεωρηθούν.
Η στιγμή που συγκρουστήκαμε με την πραγματικότητα δεν ήταν «ένα ξαφνικό αστέρι που έπεσε από τον ουρανό» αλλά η συνέχεια μιας θλιβερής πορείας στη διαχείριση του αδέσποτου πληθυσμού της Αλεξάνδρειας και των γύρω χωριών. Ποιος θα ξεχάσει εξάλλου τις εικόνες αποκεφαλισμένων ζώων, δεκάδων κουταβιών πεθαμένων το ένα πάνω στο άλλο, ετοιμοθάνατων ζώων που έτρωγαν το ένα το άλλο για να επιβιώσουν, τραυματισμένων ζώων από τις διαμάχες μεταξύ τους και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης μέσα και έξω από τα κλουβιά. Και όλα αυτά για χρόνια – από το 2016- στα Παλαιά Σφαγεία. Και καθώς δεν έφτασε στη δημοτική αρχή αυτό το «κολαστήριο ψυχών» αποφάσισε να δημιουργήσει ένα άλλο στο Παλαιοχώρι φυλακίζοντας τα ζώα κάποια σε κοτέτσια δίχως ούτε μια γωνίτσα να σταθούν πνιγμένα στις ακαθαρσίες τους για έναν ολόκληρο χρόνο και άλλα σε ενός τετραγωνικού μέτρου κελιά με σκουριασμένες κλειδαριές ώστε να είναι σίγουρο πως δεν θα ανοίξουν έστω για λίγο να προαυλιστούν.
Στις 26 Ιανουαρίου σταθήκαμε σοκαρισμένοι και άφωνοι μπροστά σε χώρους που ακυρώνουν κάθε έννοια προστασίας, ευζωίας και ανθρωπιάς. Στην Αλεξάνδρεια, αυτό που αποκαλύφθηκε δεν ήταν ένα ατυχές περιστατικό από «έναν τυπικό έλεγχο νωρίς το πρωί της Δευτέρας», ούτε μια κακή στιγμή γιατί είχε μεσολαβήσει σαββατοκύριακο αλλά ούτε μια ατέλεια του συστήματος. Ήταν μια πραγματικότητα βαθιά κακοποιητική και είχε μέσα της ανθρώπους που γνώριζαν, έβλεπαν, συναινούσαν και δεν μιλούσαν. Οι λεγόμενοι «άτυποι χώροι φιλοξενίας αδέσποτων ζώων» δεν λειτούργησαν ποτέ ως χώροι προσωρινής παραμονής, περίθαλψης και ασφάλειας. Μετατράπηκαν πολύ γρήγορα σε χώρους εγκατάλειψης, εγκλεισμού και σιωπής. Σε χώρους αργού και βασανιστικού θανάτου. Κάθε φορά που γινόταν περισυλλογή σε ένα αδέσποτο πλάσμα γιατί «το αιτήθηκαν οι πολίτες» συχνά αυτό το πλάσμα εξαφανιζόταν και δεν το βρίσκαμε ξανά ποτέ. Στις 26 Γενάρη βρέθηκαν σκύλοι στοιβαγμένοι σε συνθήκες που δεν πληρούσαν καμία έννοια αξιοπρέπειας με σώματα εξαντλημένα, βλέμματα σβηστά και βυθισμένοι στους δαίμονές τους. 68 ψυχές που είχαν μάθει ότι κανείς δεν έρχεται για να τις βοηθήσει.
Και το πιο τρομακτικό δεν ήταν μόνο αυτό που συνέβαινε εκεί μέσα. Ήταν ότι για πολύ καιρό συνέβαινε χωρίς να αλλάζει τίποτα. Η κακοποίηση δεν στεκόταν μόνη της. Την πλαισίωναν η ανοχή, η αδιαφορία, η σιωπή. Και η σιωπή, όταν γνωρίζεις, δεν ονομάζεται ουδέτερη. Είναι στάση ζωής, κοσμοθεωρία, επιλογή και το πιο σημαντικό από όλα είναι ΣΥΝΕΝΟΧΗ και ΣΥΓΚΑΛΗΨΗ.
Όσοι βρεθήκαμε σε αυτή την κόλαση, ήρθαμε αντιμέτωποι με εκείνη τη στιγμή στη ζωή σου που δεν μπορείς πια να κάνεις πίσω. Μια στιγμή που κάτι μέσα σου μετακινείται οριστικά και που καταλαβαίνεις ότι αυτό που βλέπεις σε δεσμεύει. Μια στιγμή που αναμετρηθήκαμε με τους μεγαλύτερους φόβους μας αλλά και με τη δύναμή μας, γιατί έπρεπε να παραμείνουμε ενωμένοι και δυνατοί για αυτά τα πλάσματα που δεν είχαν για χρόνια κανέναν. Όταν τα πρώτα ζώα βγήκαν από εκεί μέσα φοβισμένα, αδύναμα, εξαντλημένα, αλλά ζωντανά και κατέρρευσαν στην αγκαλιά μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε πίσω. Οφείλαμε να παλέψουμε με τον θυμό και την οργή μας για τους αρμόδιους που δημιούργησαν αυτό το κολαστήριο με την αγάπη και την αποδοχή μεταξύ μας. Και όταν νιώθαμε πως δεν είχαμε σχεδόν κανέναν από την τοπική κοινωνία δίπλα μας, είχαμε τουλάχιστον ο ένας τον άλλον. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συνάντηση γεννήθηκε κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις. Μια ευθύνη που δεν την επιλέξαμε εμείς, μα μας επέλεξε εκείνη.
Οι 68 σκύλοι που διασώθηκαν από τα κολαστήρια της Αλεξάνδρειας δεν είναι ένας αριθμός σε μια ανακοίνωση, ούτε σκέτα νούμερα στις καταγραφές που έγιναν από τους φορείς που προσήλθαν για αυτοψία στον χώρο. Δεν είναι «κάτι ήταν και πάει πέρασε».
Είναι 68 ανοιχτές ιστορίες οι οποίες είχαν ίσως μια όμορφη ή άσχημη αρχή, μια θλιβερή συνέχεια και ένα αβέβαιο τέλος μιας που άλλοι είχαν αποφασίσει να ορίσουν τις τύχες τους. Είναι 68 αποδείξεις ότι η ζωή, ακόμη και μέσα στις πιο ακραίες συνθήκες, επιμένει και ότι η αγάπη μπορεί πάντα να νικά το σκοτάδι. Είναι η αγωνία μας που δεν έσβησε ούτε μία μέρα. Η ανάγκη να δώσουμε σε αυτά τα πλάσματα όλα όσα τους στέρησαν. Και εκείνες οι στιγμές που ο φόβος περνούσε από τα μάτια τους στα δικά μας.
Κάποια από αυτά έκαναν για πρώτη φορά βήματα έξω από ένα κλουβί. Άλλα ένιωσαν για πρώτη φορά ένα άγγιγμα χωρίς απειλή. Άλλα σήκωσαν το βλέμμα τους προς τον άνθρωπο χωρίς να περιμένουν πόνο. Και τότε καταλάβαμε για άλλη μια φορά ότι διάσωση δεν είναι απλώς η απομάκρυνση από έναν χώρο, μα είναι η επαναφορά της εμπιστοσύνης και η επαναφορά της ζωής. Η δεύτερη ευκαιρία.
Μέσα σε όλα αυτά, όμως, υπήρξαν άνθρωποι που δεν γύρισαν το βλέμμα αλλού. Οι εθελοντές που μπήκαν άοπλοι σε μια μάχη που έμοιαζε άνιση και δεν λύγισαν. Οι Αστυνόμοι του Α.Τ. Αλεξάνδρειας που στάθηκαν εκεί, δίπλα μας, από την πρώτη στιγμή και κατάλαβαν αμέσως αυτό που έβλεπαν. Με σεβασμό στα ζώα, με ευθύνη απέναντι στον νόμο με μια στάση που δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας, επέλεξαν να κάνουν αυτό που είναι απόλυτα νόμιμο και ηθικά σωστό. Και το έκαναν μέχρι τέλους.
Το πρόστιμο των 406.000 ευρώ που βεβαιώθηκε από το Α.Τ. Αλεξάνδρειας για τη βάναυση κακοποίηση 58 σκύλων, καθώς δέκα ακόμη δεν εντοπίστηκαν εκείνη την ημέρα, κρυμμένοι από τον φόβο τους, αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη των κακοποιητικών συνθηκών που επικρατούσαν. Και ενώ τα στοιχεία υπάρχουν, καταγεγραμμένα και επίσημα βεβαιωμένα, η δημοτική αρχή επιλέγει σε «συζητήσεις με τους πολίτες» να τα διαψεύδει, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει εκδώσει ούτε μία επίσημη ανακοίνωση με τεκμηριωμένη θέση που να αφορά τις κυρώσεις που απορρέουν από τον απροειδοποίητο έλεγχο του Υπουργείου Εσωτερικών. Βροντοφωνάζει πως περιμένει να βρεθεί τρόπος μέσω δικαστηρίων το πρόστιμο ή να σβηστεί ή να μειωθεί και θεωρεί όλη τη συνθήκη υπερβολή και «θόρυβο για το τίποτα». Εξάλλου επιμένει πως δεν βλέπει τίποτα κακό σε όλο αυτό και πως τα ζώα αυτά ζούσαν «μια χαρά». Δεν έχει καμιά σημασία για αυτούς πως ο κτηνιατρικός έλεγχος σχεδόν σε όλα αποκάλυψε ένα συντριπτικό ποσοστό ασθενειών αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής παραμέλησής τους και της ποιότητας των τροφών που έτρωγαν συνήθως μαζί με τις ακαθαρσίες εφόσον δεν υπήρχε χώρος να κάνουν ούτε μια περιστροφή γύρω από τον εαυτό τους.
Σε κάθε περίπτωση, το πρόστιμο είναι υπαρκτό, είναι βεβαιωμένο και αν υπάρχει αντίλογος, οφείλει να κατατεθεί με αδιάσειστα στοιχεία. Αυτή η υπόθεση δεν έχει τελειώσει. Αντιθέτως, τώρα ξεκινά. Οι ποινικές κυρώσεις ακολουθούν και η αλήθεια δεν μπορεί να μείνει στο σκοτάδι αυτή τη φορά.
Η πιο μεγάλη αλήθεια που μας άφησαν πίσω τους αυτά τα πλάσματα είναι ότι η φιλοζωία δεν κρίνεται στα λόγια. Δεν είναι οι αναρτήσεις, ούτε οι επετειακές ευαισθησίες, ούτε οι μεγάλες δηλώσεις που διαβάζει κανείς στα κοινωνικά δίκτυα μια μέρα σαν σήμερα. Κρίνεται στις πράξεις και στο αν θα σταθείς, στο αν θα δεις, στο αν θα επιλέξεις να εμπλακείς, ακόμα κι όταν το κόστος είναι μεγάλο. Στο αν θα πεις την αλήθεια, ακόμα κι όταν η αλήθεια ενοχλεί. Ακόμα και όταν απειλείσαι ή εκβιάζεσαι. Ακόμα και όταν πολλοί σου φωνάζουν «κάνε πίσω, δεν μπορείς».
Η Αλεξάνδρεια δεν μπορεί φέτος να μιλήσει για την 4η Απριλίου σαν να είναι μια ακόμη συμβολική ημέρα. Δεν μπορεί να αρκεστεί σε λόγια συμπόνιας και σε τυπικές ευχές για να σώσουμε όλοι μας από ένα αδέσποτο. Γιατί η πόλη αυτή έχει ζήσει από κοντά τι σημαίνει
η κατάρρευση της φιλοζωίας και αυτό δεν αλλάζει. Έχει δει τι συμβαίνει όταν οι ευθύνες μένουν μετέωρες, όταν οι θεσμοί αργούν, όταν το αυτονόητο παύει να είναι αυτονόητο. Και γι’ αυτό ακριβώς έχει πλέον και μια ιδιαίτερη υποχρέωση: να μην αφήσει αυτή την ιστορία να θαφτεί κάτω από τη σκόνη της λήθης και κάτω από το «ε και τι έγινε;». Έγινε και μάλιστα έγιναν πολλά… Η πράξη εγκατάλειψης κουταβιών από συμπολίτη μας μέσα στο κυνοκομείο δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποκαλύπτει μια βαθύτερη νοσηρότητα: την άγνοια απέναντι στον νόμο και, ακόμη περισσότερο, την επικίνδυνη αίσθηση ατιμωρησίας. Γιατί όταν κάποιος φτάνει στο σημείο να εγκαταλείπει ζώα μέσα σε έναν ήδη επιβαρυμένο χώρο, πιστεύει ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες. Ευτυχώς, στην προκειμένη περίπτωση, από την πλευρά του Δήμου κατατέθηκε η απαιτούμενη μήνυση. Και αυτή η κίνηση δίνει το σαφές μήνυμα πως τέτοιες πράξεις δεν θα μένουν πια χωρίς αντίκρισμα.
Οι 68 ψυχές που βγήκαν από εκεί μέσα δεν είναι το τέλος μιας υπόθεσης. Είναι η αρχή ερωτημάτων που παραμένουν ανοιχτά και οδυνηρά…
-Πόσοι ακόμα τέτοιοι χώροι λειτουργούν;
-Πόσες ακόμα ζωές επιβιώνουν χωρίς φωνή;
-Πόσες φορές θα χρειαστεί να φτάσουμε στην αποκάλυψη μιας τραγωδίας για να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο αλλά βαθιά συστημικό;
Η 4η Απριλίου, λοιπόν, για την Αλεξάνδρεια δεν είναι σίγουρα μια ημέρα γιορτής. Είναι ημέρα μνήμης, ευθύνης και δέσμευσης. Δεν αρκεί να θυμόμαστε ούτε μονάχα να συγκινούμαστε. Δεν αρκεί να λέμε ότι πονάμε, μα χρειάζεται να στεκόμαστε, να παρεμβαίνουμε, να διεκδικούμε, να παρακολουθούμε, να απαιτούμε εφαρμογή των νόμων, διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική προστασία των ζώων, χωρίς να φοβόμαστε.
Γιατί πίσω από κάθε αδέσποτο υπάρχει μια ιστορία εγκατάλειψης. Και πίσω από κάθε χώρο κακοποιητικής διαχείρισης υπάρχει μια αλυσίδα ευθυνών. Όσο αυτή η αλυσίδα δεν σπάει, το πρόβλημα θα επιστρέφει ξανά και ξανά. Όσο η κοινωνία αρκείται στην πρόσκαιρη αγανάκτηση, η κανονικοποίηση θα βρίσκει τρόπο να ξανασηκώσει κεφάλι.
Αν κάτι μας άφησε αυτή η διαδρομή, δεν είναι μόνο ο πόνος. Είναι και η εμπιστοσύνη. Εκείνη η αδιανόητη, σχεδόν θαυμαστή στιγμή που ένα πληγωμένο ζώο, παρότι έχει περάσει από την εγκατάλειψη, την πείνα, τον φόβο και την κακοποίηση, επιλέγει ξανά να εμπιστευτεί τον άνθρωπο. Επιλέγει να εμπιστευτεί εμάς που από τις 27 Γενάρη δεν έχουμε λείψει ούτε μια στιγμή από δίπλα τους. Δώσαμε σε όλα ένα όνομα, να μην παραμένουν αριθμοί, μάθαμε τις συνήθειες και τις συμπεριφορές τους, ξεκινήσαμε να τα σιτίζουμε με τροφές καλής ποιότητας, να τους βάζουμε κάθε μέρα πεντακάθαρο νερό και το πιο σημαντικό, να τα προαυλίζουμε, να τους κάνουμε καθημερινά παρέα και να παρατηρούμε ποια έχουν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους ώστε να μπορούν να παραμένουν περισσότερες ώρες ελεύθερα στον χώρο. Και αυτή η εμπιστοσύνη υπήρξε το μεγαλύτερο δώρο. Ένα δώρο που μετατράπηκε σε καθήκον να γίνουμε καλύτεροι από εκείνους που τα πλήγωσαν τόσο και σε απόφαση να μη σιωπήσουμε μπροστά στο επόμενο.
Τώρα ξέρουμε. Δεν μπορούμε να πούμε ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς «δεν ήξερα». Δεν μπορούμε να πούμε «δεν είδα». Και όταν ξέρεις, δεν έχεις πια την πολυτέλεια της αδιαφορίας. Έχεις μόνο επιλογές… Να σταθείς ή να προσπεράσεις, να μιλήσεις ή να καλύψεις, να αλλάξεις ή να αφήσεις τα ίδια να επαναληφθούν.
Η Αλεξάνδρεια, αν θέλει πραγματικά να τιμήσει μία μέρα στο μέλλον αυτή την ημέρα, δεν πρέπει να το κάνει με λόγια. Πρέπει να το κάνει με πράξεις. Με μια καθαρή απόφαση ότι αυτό που συνέβη εδώ δεν θα ξανασυμβεί ποτέ, γιατί ήταν ένα τεράστιο, καταστροφικό και απάνθρωπο λάθος. Ότι καμία ζωή δεν θα μείνει ξανά αόρατη. Ότι κανένα πλάσμα δεν θα περάσει ξανά στην αφάνεια επειδή βόλευε να μη το βλέπουμε.
Προχωράμε ενωμένοι ως Ζω.Ε.Σ., A Casa d’ Irene και Paw Roots- Πατούσες και Ρίζες, κάθε μέρα ενεργοί στο πεδίο, σε συνεργασία με τους Φίλους Ζώων Νάουσας και την Ομοσπονδία Νέμεσις που «άνοιξε τον ασκό του Αιόλου» δέκα χρόνια μετά και ευτυχώς αρνείται να τον κλείσει μέχρι να αποδοθούν ευθύνες σε όλους τους υπεύθυνους για αυτή την τραγωδία. Κόντρα σε δημόσιες δηλώσεις που θέλουν τα ζώα «κάτω» από τον άνθρωπο ακόμη και από τον ίδιο τον Δήμαρχο, εμείς θα επιμένουμε να στεκόμαστε δίπλα τους. Γιατί ο αγώνας αυτός δεν είναι μόνο για τα ζώα, αλλά για την ίδια την κοινωνία που θέλουμε να υπάρξει. Και εμείς επιθυμούμε μια κοινωνία ισότητας, αποδοχής και του διαφορετικού και δικαιοσύνης. Δίχως ρατσισμό και φασισμό.
Γιατί η στάση μιας πόλης απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα δεν είναι “life style” μα είναι ο καθρέφτης μας. Και κάποιοι καθρέφτες… δεν ραγίζουν, αλλά σπάνε. Και τότε δεν μπορείς πια να μη δεις.
Η 4η Απριλίου είναι μια αποκάλυψη όλων των λάθος διαδρομών που έχουμε ακολουθήσει ως ελληνική κοινωνία και στο τέλος της πορείας ήρθαμε αντιμέτωποι με όσα ανεχτήκαμε, με όσα προσπεράσαμε, με όσα επιτρέψαμε να γίνουν «κανονικότητα». Και από εκεί και πέρα, δεν υπήρξε επιστροφή στην άγνοια. Στο παρόν ή θα αλλάξουμε πορεία, ή θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τον εαυτό μας σε έναν καθρέφτη που δεν συγχωρεί.
Η ευθύνη για τη διαχείριση του αδέσποτου πληθυσμού, αυτών των υπέροχων τετράποδων συμπολιτών μας, δεν είναι πια αόρατη. Έχει πρόσωπο και δεν είναι μονάχα μια άδεια καρέκλα. Έχει υπογραφές, αποφάσεις και παραλείψεις. Και αυτά τα πλάσματα που αντικρύσαμε σε αυτή την κόλαση που δημιούργησαν τα πρόσωπα που «κάθισαν στις καρέκλες» έχουν ένα τόσο διαπεραστικό βλέμμα που δεν θα πάψει ποτέ πια να μας κοιτάζει και να μας ζητά να τα δικαιώσουμε.
Η Κατερίνα Παπαποστόλου είναι εκπαιδευτικός με πολυετή εμπειρία, πιστοποιημένη ζωοθεραπεύτρια και αφοσιωμένη ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ζώων. Ως ιδρύτρια της ΑΜΚΕ Ζω.Ε.Σ. (Ζωοφιλικές Ενημερώσεις Σχολείων), έχει αφιερώσει τη ζωή της στην προώθηση της φιλοζωίας μέσα από την εκπαίδευση και την ενεργή δράση. Έχει συγγράψει δώδεκα εκπαιδευτικά φιλοζωικά βιβλία, ενώ δύο βρίσκονται υπό έκδοση, των οποίων τα έσοδα στηρίζουν οικονομικά φιλοζωικούς σκοπούς, συμβάλλοντας έτσι έμπρακτα στην προστασία των ζώων. Σήμερα, είναι διευθύντρια στο Δημοτικό Σχολείο Νησίου, όπου εφαρμόζει πρωτοποριακά προγράμματα εκπαιδευτικής διαμεσολάβησης με τη βοήθεια των πιστοποιημένων σκύλων της αποσπώντας για το σχολείο της ήδη δύο πολύ σημαντικά βραβεία καινοτομίας στην εκπαίδευση. Παράλληλα, συνεχίζει ακούραστα να δημιουργεί εκπαιδευτικά φιλοζωικά προγράμματα, τα οποία εφαρμόζονται σε σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού. Εκπονεί προγράμματα θεραπευτικής παρέμβασης με σκύλους διαμεσολαβητές στις φυλακές ανηλίκων Κασσαβέτιας, ενώ διοργανώνει βιωματικά εργαστήρια για την επιμόρφωση εκπαιδευτικών σε θέματα φιλοζωικής αγωγής, ενώ συμμετέχει ενεργά με εισηγήσεις της σε συνέδρια και εκπαιδευτικά δίκτυα. Είναι μέλος του Μητρώου Εκπαιδευτών του ΕΚΔΔΑ και μαζί με τη συγγραφέα και εικονογράφο Λιάνα Δενεζάκη, συνυπογράφει τον ψηφιακό φάκελο φιλοζωίας για όλα τα Νηπιαγωγεία της χώρας, ένα σημαντικό έργο υπό την εποπτεία της Ειδικής Γραμματείας για την προστασία των ζώων συντροφιάς. Η δουλειά της ενώνει την παιδεία με την ενσυναίσθηση, προσφέροντας στα παιδιά τα εφόδια για να μεγαλώσουν με σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.
