ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Ἀρ. Πρωτ.: 216

Βέροια, 30 Μαρτίου 2026

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ᾽ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως».

Αὐτή τήν προτροπή θά μᾶς ἀπευθύνει σέ λίγο ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία διά τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, προκειμένου νά μήν παραμείνουμε ἀμέτοχοι θεατές τοῦ μεγάλου θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, προκειμένου νά μήν θεωρήσουμε ὅτι τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἐξαντλεῖται στό φῶς τῶν λαμπάδων πού κρατοῦμε ἀναμμένες ἤ ἐνδεχομένως στό φῶς τῶν πυροτεχνημάτων πού θά φωτίσουν τόν οὐρανό, ἀλλά νά δοῦμε τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως.

Ποιό εἶναι ὅμως τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως; Εἶναι αὐτό πού ἐκπηγάζει ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀναστάντα Κύριό μας, ὁ ὁποῖος εἶναι «Φῶς ἐκ Φωτός». Εἶναι τό «Φῶς τοῦ κόσμου». Εἶναι τό Φῶς τό ὁποῖο «φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον».

Τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως εἶναι τό φῶς πού ἐξεπήγασε ἀπό τόν τάφο τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου καί περιέβαλε καί τόν ἴδιο, ἀλλά δέν τό εἶδαν οἱ φύλακες τοῦ τάφου, γιατί ἐκάθευδαν, ἀλλά καί γιατί δέν μποροῦσαν νά τό δοῦν, ἐπειδή δέν διέθεταν τήν προϋπόθεση τήν ὁποία ζητᾶ ἀπό ὅποιον θέλει νά τό δεῖ ὁ ἱερός ὑμνογράφος.

Καί ἡ προϋπόθεση πού ἀπαιτεῖται γιά νά τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως εἶναι νά καθαρίσουμε τίς αἰσθήσεις μας, νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν κακία, ἀπό τούς λογισμούς τῆς ἀμφιβολίας, ἀπό τίς βιοτικές μέριμνες, ἀπό ὅ,τι συσκοτίζει τόν νοῦ καί τήν ψυχή μας καί μᾶς κρατᾶ μακριά ἀπό τόν Θεό.

«Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως».

Ἄς ἀκούσουμε τήν προτροπή τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου, τήν προτροπή τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν ὁποία μᾶς ἀπηύθυνε ἀπό τήν ἀρχή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἐπιθυμώντας νά μᾶς προετοιμάσει γιά τή λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως.

Ἄς ἀκούσουμε τήν προτροπή τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου. Καί ἀκόμη καί ἐάν δέν φροντίσαμε νά καθάρουμε ἤδη τίς αἰσθήσεις μας μέ τόν πνευματικό μας ἀγώνα καί μέ τή μετοχή μας στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, ἄς ἐκμεταλλευθοῦμε αὐτή τήν εὐκαιρία. Ὁ Ἀναστάς Κύριος δέχεται «τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅπως δέχθηκε καί τόν εὐγνώμονα ληστή ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί τόν κατέστησε πρῶτο οἰκήτορα τοῦ παραδείσου καί θεωρό τοῦ ἀπροσίτου φωτός τῆς δόξης του, ἀφοῦ ὅμως μετανόησε, ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή, καί ζήτησε συγχώρηση.

Ἄς καθάρουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς τίς αἰσθήσεις μας, μετανοώντας γιά τίς παραλείψεις μας, καί ἄς ζητήσουμε ἀπό τόν Χριστό νά μᾶς ἀξιώσει τοῦ ἀπροσίτου φωτός τῆς Ἀναστάσεώς του, γιά νά τό αἰσθανθοῦμε νά καταυγάζει τήν ψυχή μας καί νά τήν πληροῖ μέ τή χαρά πού μόνο ὁ Ἀναστάς Κύριος μπορεῖ νά μᾶς προσφέρει.

Καί ἄς τόν παρακαλέσουμε νά φωτίσει μέ τό φῶς αὐτό ὅλο τόν κόσμο καί ἰδιαιτέρως ὅσους κατευθύνουν τήν πορεία του, γιά νά τόν κατευθύνουν μακριά ἀπό τά ἔργα τοῦ σκότους, γιά νά τόν κατευθύνουν πρός τό ἀγαθό, ὥστε νά ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη καί νά ζοῦμε τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως.

Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ἀρ. Πρωτ.: 215

Βέροια, 30 Μαρτίου 2026

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ᾽ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Καί ἔδωκαν εἰς τό βρῶμά μου χολήν, καί εἰς τήν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος».

Ὁ προφητικός λόγος ἐπαληθεύεται σήμερα. Ὁ ἐπί αἰῶνες ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ ὁποῖος ἐπί τρία χρόνια διῆλθε «εὐεργετῶν καί ἰώμενος» τούς ἀνθρώπους, κρέμαται ὡς κακοῦργος ἐπί τοῦ Σταυροῦ.

Δέν τόν κρέμασε μόνο ἡ κακία τῶν ἀρχόντων τοῦ Ἰσραήλ, τόν κρέμασε καί ἡ ἀδιαφορία καί ἡ δειλία τῶν ἀνθρώπων. Κανείς δέν ἀντέδρασε στήν ἄδικη καταδίκη τοῦ Χριστοῦ. Κανείς δέν τόλμησε νά ὑπερασπισθεῖ τόν Διδάσκαλο, ἀπό αὐτούς οἱ ὁποῖοι τρία χρόνια συνωστιζόταν γιά νά τόν ἀκούσουν καί νά τόν δοῦν νά θεραπεύσει τά τραύματα καί τίς πληγές τους. Οὔτε ὅμως καί κανείς τόν ἀκολούθησε στή μαρτυρική του πορεία πρός τόν Γολγοθᾶ ἤ στάθηκε γιά νά τόν παρηγορήσει τίς ὧρες τῆς ἀφόρητης ὀδύνης καί τοῦ πόνου. Μόνη ἐξαίρεση ἡ Παναγία Μητέρα του καί «ὁ μαθητής ὅν ἠγάπα», ὁ Ἰωάννης, καί λίγο πιό μακρυά οἱ μαθήτριες πού τόν ἀκολουθοῦσαν πάντοτε.

Ὁ προφητικός λόγος «ἔδωκαν εἰς τό βρῶμά μου χολήν, καί εἰς τήν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος» δέν ἐπιβεβαιώνεται μόνο κυριολεκτικά, καθώς οἱ στρατιῶτες πού βρίσκονται κάτω ἀπό τόν Σταυρό προσφέρουν στόν Ἐσταυρωμένο Κύριό μας «ὄξος μετά χολῆς», ὅταν λέγει ὅτι διψᾶ, ἀλλά καί μεταφορικά, γιατί χολή καί ὄξος γιά τόν ἀγαθό καί φιλάνθρωπο Κύριο εἶναι ἡ ἐγκατάλειψη καί ἡ ἄρνησή του ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εὐεργέτησε, ἡ ἀγνωμοσύνη καί ἡ κακία τους.

Ὁ Χριστός ὅμως ὑπομένει τόν Σταυρό γιά τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ὄχι μόνο γιά τίς παλαιές, ἀλλά καί γι᾽ αὐτές τῶν συγχρόνων του καί γιά ὅσες θά ἀκολουθήσουν μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.

Ὑπομένει τόν Σταυρό, γιά νά χαρίσει τή συγχώρηση σέ ὅσους ἀναγνωρίζουν τά λάθη τους καί ζητοῦν συγγνώμη, ὅπως ἔκανε μέ τόν εὐγνώμονα ληστή.

Ὑπομένει τόν Σταυρό, ὑπομένει τήν κακία καί τήν ἀχαριστία τῶν ἀνθρώπων, γιά νά μᾶς διδάξει ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή ἀγάπη καί ὅτι αὐτή δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων, ἀλλά προσφέρεται δωρεάν καί χωρίς προϋποθέσεις.

Ὁ Ἰησοῦς κρέμαται ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Κρέμαται, γιατί ἐμεῖς ἐπαναστατήσαμε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ πού μᾶς δημιούργησε καί μᾶς χάρισε ὅλα τά ἀγαθά του.

Κρέμαται, γιατί ἐμεῖς οἰκειοποιηθήκαμε τίς δωρεές του καί καταχρασθήκαμε τόν πλοῦτο του ζώντας ἄσωτα.

Κρέμαται καί γιατί, ἀντί νά αἰσθανθοῦμε συντριβή καί ὀδύνη γιά ὅσα πράξαμε ἀντίθετα πρός τό θέλημα καί τήν ἀγάπη του, ἐμεῖς συνεχίζουμε νά τόν πικραίνουμε μέ τήν ἀδιαφορία καί τήν ἀγνωμοσύνη μας.

«Καί ἔδωκαν εἰς τό βρῶμά μου χολήν, καί εἰς τήν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος».

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα καί καθώς εὑρισκόμεθα ἐνώπιον τοῦ Ἐσταυρωμένου Σωτῆρος καί Λυτρωτοῦ μας ὁ προφητικός λόγος δίδει στόν καθένα μας τήν εὐκαιρία νά ἐξετάσει μέ εἰλικρίνεια τή στάση του καί τή συμπεριφορά του ἔναντι τοῦ Κυρίου. Νά ἐλέγξει τήν ψυχή του σέ βάθος καί νά μήν ἀρκεσθεῖ στά λίγα λεπτά συγκινήσεως ἤ κατανύξεως πού μπορεῖ νά αἰσθανθεῖ καί νά ζήσει αὐτές τίς ἡμέρες. Γιατί δέν ὠφελεῖ, ὅταν τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» μετατρέπεται γρήγορα σέ «ἄρον, ἄρον σταύρωσον αὐτόν». Δέν ὠφελεῖ νά ὑπόσχεται κανείς, ὅπως ὁ μαθητής του, ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὅτι εἶναι ἕτοιμος ἀκόμη καί νά πεθάνει μαζί μέ τόν Χριστό, καί στή συνέχεια νά τόν ἀρνεῖται, εἴτε ἀποφεύγοντας νά ὁμολογήσει ὅτι εἶναι μαθητής του καί ὅτι τόν πιστεύει, εἴτε ζώντας τή ζωή του ὅπως ἐκεῖνος νομίζει καί ἀδιαφορώντας γιά τό θέλημα καί τίς ἐντολές του.

Ὁ Χριστός ἐπιθυμεῖ σφοδρά τή σωτηρία μας καί γι᾽ αὐτήν ἔγινε ἄνθρωπος καί σταυρώθηκε. Γι᾽ αὐτό καί ἡ δική μας ἀδιαφορία γιά τή σωτηρία μας εἶναι γιά Ἐκεῖνον χολή καί ὄξος. Ἄς τό σκεφθοῦμε καί ἄς παύσουμε νά τόν πικραίνουμε καί νά τόν ἀπογοητεύουμε μέ τή ζωή μας. Ἄς προσπαθήσουμε νά ἀξιοποιήσουμε τήν εὐκαιρία πού μᾶς χάρισε ὁ Χριστός μας μέ τή σταυρική του θυσία, γιά νά ἀξιωθοῦμε τῆς σωτηρίας μας.

Διάπυρος πρός τόν δι᾽ ἡμᾶς παθόντα Κύριον εὐχέτης

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἀρ. Πρωτ.: 166 | Βέροια, 9 Μαρτίου 2026

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ᾿ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις».

Στήν ἱστορία τοῦ κόσμου ὑπάρχουν πολλά γεγονότα πού ἄλλαξαν τή ροή της καί διαμόρφωσαν τήν πορεία της. Ὑπάρχουν ὅμως μερικά πού εἶναι μοναδικά καί ἀνεπανάληπτα καί ἄφησαν ἀνεξίτηλο τό ἀποτύπωμά τους στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνα ἀπό αὐτά ἑορτάζει καί πανηγυρίζει χαρμόσυνα σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Εἶναι τό γεγονός τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Παναγίας Παρθένου. Εἶναι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ οὐρανίου ἀπεσταλμένου, τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, πρός τήν ταπεινή καί κεχαριτωμένη Κόρη τῆς Ναζαρέτ, ὁ ὁποῖος μέ τό μήνυμά του ἀνοίγει «τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον» καί ἀποκαλύπτει τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τή λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἡ ἀποδοχή τῆς ἀποφάσεως τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν Παρθένο Μαριάμ νά διακονήσει τό θαῦμα τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Κεφάλαιο μέγα τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἡ σημερινή ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, πού ἀποτελεῖ τήν ἀφετηρία μιᾶς νέας περιόδου στήν ἱστορία τῶν ἀνθρώπων, ἀποκαθιστώντας τή σχέση τοῦ Δημιουργοῦ μέ τό πλάσμα του, ἡ ὁποία εἶχε διαρραγεῖ μέ τήν παρακοή καί τήν ἔκπτωσή του ἀπό τόν παράδεισο τῆς Ἐδέμ.

Καί εἶναι τόσο μεγάλη ἡ συμβολή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στό γεγονός τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων πού ἀρχίζει μέ τόν Εὐαγγελισμό της, ὥστε δικαίως τήν τιμοῦμε καί τήν ὑμνοῦμε καί τῆς ἐκφράζουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας.

Ὅμως ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος δέν ὑπῆρξε μόνο ἡ ἀπαρχή τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπό τά δεσμά τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας. Ὑπῆρξε ἡ πρόξενος τῆς σωτηρίας καί τοῦ δικοῦ μας γένους, τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων, σέ πολλές κρίσιμες στιγμές τῆς μακραίωνης ἱστορικῆς του διαδρομῆς.

Μία ἀπό αὐτές εἶναι ἡ θαυμαστή λύση τῆς πολιορκίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ἀβάρους, ὅταν ὁ πατριάρχης Σέργιος λιτάνευσε τή θαυματουργή εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν τιμία ἐσθῆτα της στά τείχη τῆς Βασιλεύουσας. Ὁ ἐχθρικός στόλος διαλύθηκε καί οἱ κάτοικοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔψαλαν ὄρθιοι ἐνώπιον τῆς ἱερῆς της εἰκόνος στόν ναό τῶν Βλαχερνῶν γιά πρώτη φορά τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, πρίν ἀπό 1400 χρόνια, τό ἔτος 626, καί ἀπέδωσαν στήν Παναγία Παρθένο τά νικητήρια.

Τιμώντας αὐτή τήν ἱστορική ἐπέτειο τῆς θαυμαστῆς σωτηρίας τῆς Πόλεως καί τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τοῦ ὑπέροχου αὐτοῦ Ὕμνου πού μέ συγκίνηση καί κατάνυξη ψάλλουμε κάθε χρόνο τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τιμοῦμε καί τήν ἄλλη μεγάλη καί θαυμαστή ἐπέτειο τῆς ἱστορίας τοῦ Ἔθνους μας, τήν κήρυξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως ἀπό τόν ἐπίσκοπο Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό κατά τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τό 1821.

Τιμοῦμε καί εὐγνωμονοῦμε τήν Παναγία μητέρα μας, γιατί ὑπῆρξε καί ὑπάρχει γιά τό γένος μας τό κεφάλαιο τῆς σωτηρίας μας, ἡ προστάτις καί ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός μας, ἡ βοήθεια καί ἡ καταφυγή μας, ἀλλά καί ἡ βεβαία ἐλπίδα μας σέ κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας καί ἰδιαιτέρως ὅταν εὑρισκόμεθα σέ ἀνάγκη καί κίνδυνο.

Ἔχουμε χρέος νά τιμοῦμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ὄχι μόνο μέ λόγια ἤ μέ ὕμνους ἀλλά μέ τή ζωή μας καί μέ τήν ὑπακοή μας στό θέλημα τοῦ Υἱοῦ της. Ἔχουμε χρέος νά τήν τιμοῦμε καί νά τήν εὐχαριστοῦμε ὅσα χρόνια καί ἄν περάσουν, γιατί χωρίς τή δική της συνδρομή καί βοήθεια, χωρίς τή δική της καταλυτική ἐπέμβαση ἡ πορεία τοῦ Ἔθνους μας θά ἦταν ἐντελῶς διαφορετική. Δέν μπορεῖ κανείς νά συλλάβει τί θά συνέβαινε, ἐάν ἡ Κωνσταντινούπολη ἔπεφτε τό 626 στά χέρια τῶν Ἀβάρων καί ἡ βυζαντινή αὐτοκρατορία διαλυόταν, ὅπως συνέβη μέ τό δυτικό τμῆμα της.

Δέν μπορεῖ κανείς νά συλλάβει τί θά γινόταν, ἐάν ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 πνιγόταν στό αἷμα ὅπως καί πολλές προηγούμενες προσπάθειες. Ὅμως τό σχέδιο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ δέν ἦταν ἡ καταστροφή μας, ἦταν ἡ σωτηρία μας. Καί γι᾽ αὐτό, ὅπως ἐμπιστεύθηκε τήν Παναγία Παρθένο γιά τή σωτηρία μας ἀπό τήν ἁμαρτία, ἔτσι τήν ἐμπιστεύθηκε καί γιά τή σωτηρία μας ἀπό τούς ἀλλοθρήσκους καί ἀλλοδόξους ἐχθρούς μας.

Γι᾽ αὐτό καί ἑορτάζοντας σήμερα μαζί μέ τήν ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν ἐπέτειο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τοῦ Γένους μας, ἄς τῆς ἀναγράψουμε καί ἐμεῖς μαζί μέ τούς πατέρες μας ὡς λυτρωθέντες τῶν δεινῶν τά νικητήρια καί ἄς προσπαθήσουμε μέ τή ζωή μας, μέ τήν ταπείνωσή μας, μέ τήν ὑπακοή μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ νά μένουμε πάντοτε ὑπό τήν προστασία της.

Διάπυρος πρός τόν Θεό καί τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο εὐχέτης

 Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Βέροια, 17 Δεκεμβρίου 2025 

Ἀρ. Πρωτ.: 687

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ᾽ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη!»

Χαρμόσυνος καί θριαμβευτικός ἀκούεται καί σήμερα ὁ ἀγγελικός ὕμνος πού ἀκούσθηκε γιά πρώτη φορά στή Βηθλεέμ κατά τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Γῆ καί οὐρανό ἑνώνει τό μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο γεγονός τῆς θείας γεννήσεως. Γῆ καί οὐρανό ἑνώνει τό θαῦμα πού ἐπιτελεῖ ὁ φιλεύσπλαγχνος Θεός γιά χάρη τῶν ἀνθρώπων. Δέν ἑνώνονται μέ μία ἐντολή, ὅπως συνέβη κατά τή δημιουργία τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ Θεός διεχώρισε τή γῆ ἀπό τόν οὐρανό, γιατί τώρα δέν ἑνώνονται τά ἄψυχα καί τά ὑλικά, ἀλλά τά ἀνθρώπινα μέ τά οὐράνια. Ἑνώνεται ὁ ἄνθρωπος μέ τόν Θεό, γιατί ὁ Θεός ἀπό ἄκρα συγκατάβαση «κενώνεται», καλύπτει τή θεία του φύση μέ τήν ἀνθρώπινη, καί ἑνώνεται μέ αὐτήν προσλαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη σάρκα ἐκ τῆς Ἁγίας καί Πανάγνου Παρθένου. Καί τό κάνει γιά νά δώσει καί στόν πεπτωκότα ἄνθρωπο, πού μέ τήν παρακοή τῆς ἐντολῆς εἶχε χωρισθεῖ ἀπό τήν ἀγάπη του, εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν παράδεισο τῆς τρυφῆς, τή δυνατότητα νά ἐπανέλθει καί νά γίνει καί πάλι τέκνο τοῦ οὐρανίου Πατρός.

Ὁ ἐν ὑψίστοις Θεός χαρίζει στή γῆ τήν εἰρήνη, γιατί εἰρήνη εἶναι ὁ καρπός τῆς καταλλαγῆς τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους. Εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ἀγάπης καί τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, πού συγχωρεῖ τήν παρακοή καί προσφέρει τήν ἄφεση στόν ἁμαρτωλό.

Αὐτή τήν εἰρήνη ἀναζητοῦσε καί ἀναζητᾶ ὁ ἄνθρωπος σέ κάθε ἐποχή, ἔστω καί ἐάν δέν συνειδητοποιεῖ ποιός τήν προσφέρει, ἔστω καί ἐάν δέν κατανοεῖ τί πρέπει νά κάνει γιά νά τήν ἀποκτήσει, ἔστω καί ἐάν τήν ἐπιδιώκει μέ ἄλλους τρόπους ἀνεπιτυχῶς.

Αὐτή τήν εἰρήνη ἀναζητᾶ ὁ ἄνθρωπος γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του ἀλλά καί γιά τόν κόσμο ὁλόκληρο. Γιατί ἡ ἔλλειψή της δημιουργεῖ ἀναταραχή καί ἀκυρώνει κάθε πρόοδο καί εὐημερία. Γιατί ἡ ἀπουσία της εἶναι αἰτία τῆς δυστυχίας, τῶν συγκρούσεων καί τῶν πολέμων στήν κοινωνία καί τόν κόσμο.

Ἄν θέλει ὅμως πραγματικά νά τήν ἀποκτήσει, ἄν θέλει πραγματικά νά τήν ἀπολαύσει, ἄν θέλει νά γευθεῖ τά ἀγαθά της, τότε ἕνας δρόμος μόνο ὑπάρχει, ὁ δρόμος πρός τόν Θεό· τότε ἕνας τρόπος μόνο ὑπάρχει ἡ ταπείνωση πού διδάσκει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος «ἐκένωσεν ἑαυτόν» καί ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος, ἄν καί Θεός, γεννήθηκε στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἄν καί Θεός ἀνακλίθηκε σέ φάτνη ἀλόγων ζώων καί δέχθηκε πρῶτα τήν προσκύνηση τῶν ποιμένων.

Ἀδελφοί μου, ὁ ὕμνος τῶν ἀγγέλων «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη» ἀκούεται καί σήμερα. Ἀκούεται σέ ἕναν κόσμο ταραγμένο ἀπό τίς συγκρούσεις καί τούς πολέμους, πού ἀναζητᾶ τήν εἰρήνη. Ἀκούεται γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ποῦ καί πῶς μποροῦμε νά βροῦμε αὐτή τήν εἰρήνη πού ἐπιθυμοῦμε μέσα μας καί γύρω μας. Ἀκούεται γιά νά μᾶς βοηθήσει νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι δέν ὑπάρχει εἰρήνη οὔτε στίς ψυχές μας οὔτε στόν κόσμο μας, ἐάν δέν πλησιάσουμε τόν Θεό, ἐάν δέν ταπεινωθοῦμε καί ἐμεῖς, ἐάν δέν ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας μέ ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς μας, ἐάν δέν προσφέρουμε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι» τῆς ψυχῆς μας στόν Θεό, πού γεννᾶται ἀπό ἀγάπη γιά τόν καθένα μας, καί στούς ἐλαχίστους ἀδελφούς του.

Ἄς μήν ἀκούσουμε τόν ἀγγελικό ὕμνο ἀδιάφορα, σάν ἕναν ἀπό τούς πολλούς ὕμνους πού θά ἀκούσουμε αὐτές τίς ἡμέρες. Ἄς δοξάσουμε τόν Θεό καί ἄς προσπαθήσουμε νά ζήσουμε καί ἐμεῖς τήν εἰρήνη πού μᾶς προσφέρει, ὥστε νά ἑορτάσουμε Χριστούγεννα μέ τόν δι᾽ ἡμᾶς ἐνανθρωπήσαντα Κύριό μας, νά ἑορτάσουμε Χριστούγεννα μέ τήν εἰρήνη του στήν καρδιά μας.

Διάπυρος πρός τόν δι᾽ ἡμᾶς τεχθέντα Κύριον εὐχέτης

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Βέροια, 27η Ὀκτωβρίου 2025

Ἀρ. Πρωτ.: 579

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ᾽ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Συμπληρώνονται σήμερα 85 χρόνια ἀπό τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία ὅλοι οἱ Ἕλληνες μέ μία φωνή καί μέ μία ψυχή, ὅπως πάντοτε στίς δύσκολες ὧρες τῆς ἱστορίας τοῦ Γένους μας, ἀποφάσισαν νά ποῦν ὄχι στόν ἀπρόκλητο εἰσβολέα, νά ποῦν ὄχι στήν ἄδικη ἐπίθεση κατά τῶν συνόρων τῆς πατρίδος μας καί νά ἀγωνισθοῦν γιά νά ὑπερασπίσουν τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἐδάφους της πού μέ πολλούς κόπους καί μέ ποταμούς αἱμάτων εἶχαν ἐλευθερώσει οἱ πατέρες τους.

Μέ ἕνα «Ὄχι», μέ μιά τόσο μικρή λέξη, ἐξέφρασαν ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς τους καί ὅλο τό θάρρος καί τή γενναιότητα τῆς καρδιᾶς τους. Ἐξέφρασαν ὅμως καί τή βαθειά πίστη τους στήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ Γένους μας, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία πάντοτε ὑπῆρξε προστάτης καί ἀρωγός στούς ἀγῶνες τους γιά τήν πατρίδα καί τήν ἐλευθερία της. Καί τά ἐξέφρασαν μέ τέτοια ἀποφασιστικότητα, ὥστε κατέπληξαν ὁλόκληρο τόν κόσμο, πού διερωτᾶτο πῶς εἶναι δυνατόν ἕνα μικρό Ἔθνος, μία μικρή χώρα, ὅπως εἶναι ἡ Ἑλλάδα καί οἱ Ἕλληνες, νά ὀρθώσει τό ἀνάστημά της ἔναντι τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονος καί τόν πανίσχυρο στρατό τους, καί νά ἀποφασίσει νά πολεμήσει γιά νά μήν τούς ἐπιτρέψει νά εἰσέλθουν στό ἔδαφός της, ὅταν ἔθνη μεγάλα καί ἰσχυρά εἶχαν παραδοθεῖ ἤδη ἀμαχητί. Εἶχαν ξεχάσει ὅμως ὅλοι αὐτοί, ἤ μᾶλλον δέν γνώριζαν τούς λόγους τοῦ ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, πού ἔγραφε τό 1915: «Ἡ μεγαλοσύνη στά ἔθνη δέ μετριέται μέ τό στρέμμα, μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα μετριέται καί μέ τό αἷμα».

Μέ πυρωμένες καρδιές ἀνέβηκαν οἱ πατέρες μας στά βουνά τῆς Ἠπείρου καί τῆς Ἀλβανίας καί αὐτές τούς ζέσταιναν τό σῶμα πού πάγωνε μέσα στά χιόνια. Καί τίς καρδιές τους δέν τίς πύρωνε μόνο ἡ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα καί γιά τήν ἐλευθερία της, γιά τήν ὁποία ἀγωνιζόταν, ἀλλά καί ἡ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού τούς ἔσκεπε καί τούς προστάτευε ἀπό τίς ὀβίδες τῶν ἐχθρῶν. Ἦταν ἡ πίστη τους στή δύναμη τῆς Παναγίας πού τούς ἔκανε νά εἶναι βέβαιοι ὅτι καί αὐτή τή φορά θά εἶναι μέ τό μέρος τους, σκέπη τους ἰσχυρή στόν δίκαιο ἀγώνα τους. Ἦταν ἡ πίστη τους στήν Παναγία πού τούς ἔκανε νά τήν βλέπουν ὁλοζώντανη μπροστά τους στίς κορυφογραμμές τῆς Πίνδου. Ἦταν τό χέρι της πού τούς προστάτευε γιά νά μήν τραυματισθοῦν. Ἦταν τό μαφόριό της πού τούς κάλυπτε, ὅταν τά ἀεροπλάνα τῶν ἐχθρῶν τούς βoμβάρδιζαν. Ἦταν ἡ ἐπέμβασή της πού τούς ἔκανε, λίγους αὐτούς καί ἀδύναμους ἀπέναντι στούς πολυπληθεῖς καί ἰσχυρούς ἐχθρούς τους, νά ἀντέχουν καί νά ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους.

Ἦταν ἕνα θαῦμα τῆς Παναγίας αὐτό πού ἔζησε ὁ Ἑλληνισμός πρίν ἀπό 85 χρόνια. Ἕνα θαῦμα τῆς Ὑπεραγία Θεοτόκου πού τό εἶδε ὅλος ὁ κόσμος καί ἐξεπλάγη καί θαύμασε. Καί αὐτό τό θαῦμα τιμοῦμε καί ἐμεῖς σήμερα, ἐκφράζοντας τήν εὐγνωμοσύνη καί τήν τιμή μας πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία γιά ἀκόμη φορά ἀποδείχθηκε «σκέπη πλατυτέρα νεφέλης» γιά τό εὐσεβές μας Ἔθνος καί τούς πατέρες μας, καί μᾶς ἔσωσε.

Τιμοῦμε τήν Παναγία Μητέρα μας καί ὑποκλινόμεθα στήν πίστη καί στήν αὐτοθυσία τῶν ἡρώων τοῦ 1940, αὐτῶν πού ἀγωνίσθηκαν στή πρώτη γραμμή ἀλλά καί ὅλων ἐκείνων, ἀνδρῶν, γυναικῶν καί παιδιῶν, πού ἀγωνίσθηκαν στά μετόπισθεν, μέ τήν ἴδια πίστη πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί τό ἴδιο ψυχικό σθένος.

Ἡ τιμή ὅμως καί ἡ ἀναγνώριση αὐτή θά πρέπει νά συνοδεύεται καί ἀπό τήν ἀπόφασή μας νά μιμηθοῦμε τήν πίστη καί τόν σεβασμό τῶν πατέρων καί τῶν μητέρων μας πρός τήν Κυρία Θεοτόκο καί τήν Ἁγία Σκέπη της, μένοντας πάντοτε κοντά της καί παρακαλώντας της ὄχι μόνο τίς ὧρες τῆς ἀνάγκης ἀλλά καθημερινά, ὥστε νά προστατεύει τόν Ἑλληνισμό πάντοτε ἀπό κάθε ἀνάγκη.

Θά πρέπει νά συνοδεύεται ὅμως καί ἀπό τή θέλησή μας νά μιμηθοῦμε τήν ἀγάπη τῶν προγόνων μας γιά τήν πατρίδα, πού δέν εἶναι οὔτε μία ξεπερασμένη ἔννοια οὔτε ἕνας στεῖρος ἐθνικισμός. Ἀντίθετα, εἶναι δύναμη ζωτική καί χρέος γιά νά μήν παραδώσουμε καί προδώσουμε ὅ,τι οἱ πρόγονοί μας διαφύλαξαν μέ τίς θυσίες τους, ἀλλά νά τά διατηροῦμε ἀκέραια μέ τήν προστασία καί τή χάρη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς ὁποίας τήν Ἁγία Σκέπη ἑορτάζουμε σήμερα.

Μέ πατρικές εὐχές

† Ὁ Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ

Ἀρ. Πρωτ.: 548

Βέροια, 14 Ὀκτωβρίου 2025

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας

ΠΡΟΣ

τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μέ αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης πρός τόν Θεό καί τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ εὐσεβοῦς Γένους μας, ἀλλά καί χαρᾶς ἀνεκλαλήτου ἑορτάζουμε σήμερα τά Ἐλευθέρια τῆς πόλεώς μας καί τῆς ἐπαρχίας μας.

Μετά ἀπό πεντακόσια περίπου χρόνια σκλαβιᾶς, διωγμῶν καί μαρτυρίων, φόβου καί ταπεινώσεων, μετά ἀπό πολλούς κόπους καί προσπάθειες, μετά ἀπό θυσίες χιλιάδων ἀνθρώπων πού ἀγωνίσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία αὐτοῦ τοῦ αἱματοβαμμένου τόπου, τῆς Μακεδονίας μας, ὑποδέχθηκαν οἱ πατέρες καί οἱ μητέρες μας μέ δάκρυα στά μάτια καί τήν ψυχή γεμάτη χαρά τό μήνυμα τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τόν ἀλλόθρησκο δυνάστη.

Αἰῶνες ζοῦσαν ἀναμένοντας οἱ πρόγονοί μας αὐτή τήν ἡμέρα. Αἰῶνες προσπαθοῦσαν νά διατηρήσουν ἀναμμένο τό κανδύλι τῆς πίστεως στόν Χριστό καί νά τήν μεταδώσουν στά παιδιά τους. Αἰῶνες προσπαθοῦσαν νά διατηρήσουν τήν ἐθνική τους ταυτότητα καί ἰδιοπροσωπία, ὑπομένοντας ἀφόρητες πιέσεις, γιά νά μποροῦν νά ἐλπίζουν καί νά ἀγωνίζονται γιά τήν ἐλευθερία. Γιατί, ἐάν παρασυρόταν καί ἄλλαζαν θρησκεία, θά ἀφομοιωνόταν μέ τόν κατακτητή καί δέν εἶχαν πλέον τίποτε νά διεκδικοῦν καί τίποτε νά περιμένουν. Μέ τήν πίστη ὅμως στόν Χριστό συνδεόταν ἡ ἑλληνική τους συνείδηση, ἡ γλώσσα, ἡ ἱστορία, ὁ πολιτισμός τῶν πατέρων τους, ὁ καημός γιά τά περασμένα μεγαλεῖα τοῦ Γένους πού χάθηκαν, ἀλλά καί ἡ προσδοκία ὅτι «πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι δικά μας θά εἶναι» μέ τή βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού δάκρυζε καί αὐτή γιά τά βάσανα τῶν παιδιῶν της.

Μέ τή μεσιτεία τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἡ προσδοκία τῶν προγόνων μας ἔγινε πραγματικότητα τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1912, ὅταν ὁ ἑλληνικός στρατός προήλαυνε νικηφόρος ἔναντι ὄχι μόνου τοῦ ἀλλοθρήσκου κατακτητοῦ ἀλλά ἐκείνων πού ἐποφθαλμιοῦσαν τή Μακεδονία μας καί εἶχαν προκαλέσει στούς πατέρες μας ἀνείπωτο πόνο μέ τίς σφαγές καί πονηρά τεχνάσματά τους γιά νά ἐπιτύχουν τόν σκοπό τους.

Ἡ λαχτάρα γιά τήν ἐλευθερία πού φώλιαζε στήν ψυχή τῶν προγόνων μας ἔγινε παιάνας νίκης καί αἶνος εὐχαριστίας πρός τόν Θεό πού τούς χάρισε ἐπιτέλους τήν πολυπόθητη ἐλευθερία. Ἔγινε ἐμβατήριο χαρᾶς καί ἐθνικῆς ὑπερηφανείας γιά τόν ἡρωικό ἑλληνικό στρατό καί γιά ὅλους ὅσους θυσιάσθηκαν γιά τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία.

Αὐτόν τόν αἶνο καί αὐτόν τόν ὕμνο ψάλλουμε καί ἐμεῖς σήμερα, συγκεντρωμένοι ἐδῶ, στόν ναό τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔκαναν αὐτή τήν ἡμέρα καί οἱ πατέρες μας, γιά νά ἑορτάσουμε τά Ἐλευθέριά μας καί νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό καί τήν Παναγία μας πού μᾶς βοήθησαν νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τόν πολύχρονο τουρκικό ζυγό, συγχρόνως ὅμως καί γιά νά ἐκφράσουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας πρός τούς πατέρες μας πού ἀγωνίσθηκαν καί ἔπεσαν στά πεδία τῶν μαχῶν, γιά νά ζοῦμε ἐμεῖς σήμερα ἐλεύθεροι.

Δέν θά πρέπει νά ξεχνοῦμε ποτέ, ἀδελφοί μου, αὐτή τήν ἡμέρα! Δέν θά πρέπει ποτέ νά παραλείπουμε νά ἐκφράζουμε τήν εὐχαριστία μας πρός τόν Θεό καί τήν εὐγνωμοσύνη μας πρός τούς ἀγωνιστές τῆς ἐλευθερίας μας τόσο μέ τήν παρουσία μας στούς ἱερούς μας ναούς καί στίς ἑορταστικές ἐκδηλώσεις γιά τά Ἐλευθέριά μας ὅσο καί μέ τή ζωή μας.

Ὁ Θεός ἄκουσε τίς προσευχές τῶν πατέρων μας καί τούς χάρισε τήν ἐλευθερία, γιατί καί ἐκεῖνοι ἀγωνιζόταν μέσα σέ ἐξαιρετικά δύσκολες συνθῆκες, μέ καθημερινό κίνδυνο τῆς ζωῆς τους, νά μένουν πιστοί στήν πατρώα εὐσέβεια, νά ἐφαρμόζουν τίς ἐντολές του, νά μεταδίδουν στά παιδιά τους τήν ὀρθόδοξη πίστη, πού ἀποτελεῖ «τήν νίκην τήν νικήσασαν τόν κόσμον», κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο.

Ἄκουσε ὁ Θεός τίς προσευχές τῶν προγόνων μας, ὅλων ἐκείνων πού ἀγωνίσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία ἀλλά καί τῶν πολυαρίθμων Ἁγίων Νεομαρτύρων πού θυσίασαν τή ζωή τους «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία», καί μᾶς χάρισε τό πιό πολύτιμο δῶρο του, τήν ἐλευθερία. Μᾶς τό χάρισε ὄχι γιά νά τό κατασπαταλοῦμε ζώντας ἀσύδοτα, ἀλλά ζώντας κοντά του τήν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ καί ἀποδεικνύοντας μέ τόν τρόπο αὐτό ὅτι εἴμαστε ἄξιοι τῆς θυσίας τῶν πατέρων μας, ἄξιοι τῆς ἐλευθερίας.

Αὐτό ἄς προσπαθοῦμε νά κάνουμε καί ἐμεῖς, γιά νά τιμοῦμε τό μεγάλο δῶρο τῆς ἐλευθερίας πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός μέ τούς ἀγῶνες τῶν προγόνων μας.

Μέ πατρικές εὐχές

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Ἀρ. Πρωτ.: 626

Βέροια, 16 Δεκεμβρίου 2024

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

ΠΡΟΣ

τόν ἱερὸν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Πῶς σε Χριστέ, δοῦλοι τόν Δεσπότην ἀξίως τιμήσωμεν; ὅτι ἐν τοῖς ὕδασιν, πάντας ἡμᾶς ἀνεκαίνισας».

Ἐάν κατά τήν ἡμέρα τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας στόν Ἰορδάνη ὁ τίμιος Πρόδρομος ἐξέφρασε τήν ἀπορία πῶς εἶναι δυνατόν ὁ Δεσπότης νά κλίνει τήν κεφαλή του στόν δοῦλο του προκειμένου νά τόν βαπτίσει, σήμερα, ἑορτή τῶν Θεοφανείων καί τῆς ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ὁ ἅγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἐκφράζει τή δική του ἀπορία. «Πῶς σε Χριστέ, δοῦλοι τόν Δεσπότην ἀξίως τιμήσωμεν; ὅτι ἐν τοῖς ὕδασιν, πάντας ἡμᾶς ἀνεκαίνισας».

Πῶς εἶναι δυνατόν, λέγει, ἐμεῖς οἱ δοῦλοι νά τιμήσουμε ἐπάξια ἐσένα, Χριστέ μου, ὁ ὁποῖος μέ τή βάπτισή σου στά ὕδατα μᾶς ἀνεκαίνισες ὅλους;

Ὄντως εἶναι ἀδύνατο νά τιμήσουμε ἐπάξια τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος ταπεινώθηκε γιά χάρη μας γιά δεύτερη φορά, προκειμένου νά ἀνακαινίσει μέ τή δική του βάπτιση τή δική μας ἀνθρώπινη φύση πού εἶχε μολυνθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία, ἀλλά καί προκειμένου νά ἀνακαινίσει ὁλόκληρη τήν κτίση, ἡ ὁποία ὑπέμενε τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ὄντως εἶναι ἀδύνατο νά τιμήσουμε ἐπάξια τόν Δεσπότη Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ τή βάπτισή του μᾶς ἀξίωσε νά ἀκούσουμε τή φωνή τοῦ Θεοῦ-Πατρός καί νά δοῦμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο «ἐν εἴδει περιστερᾶς», νά δοῦμε δηλαδή τήν Τριαδική Θεότητα, τήν ὁποία μᾶς φανερώνει ὁ Χριστός.

Ἄν ὅμως εἴμαστε ἀδύναμοι καί πτωχοί γιά νά τιμήσουμε ἐπάξια μέ τούς λόγους καί τούς ὕμνους μας τόν ἀνακαινιστή τῆς ζωῆς μας καί τοῦ κόσμου Χριστό, καθώς τίποτε ἀνθρώπινο δέν εἶναι ἱκανό νά ἐκφράσει τήν εὐγνωμοσύνη καί τήν τιμή πού ὀφείλουμε στόν Σωτήρα καί Λυτρωτή μας, ὑπάρχει ὡστόσο κάτι τό ὁποῖο μποροῦμε νά τοῦ προσφέρουμε καί τό ὁποῖο θά εἶναι εὐάρεστο στόν Κύριό μας. Καί αὐτό δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά μιμηθοῦμε τήν ταπείνωσή του.

Ἐκεῖνος εἶναι Θεός καί Δεσπότης, καί ὅμως δέν διστάζει γιά τή δική μας σωτηρία, γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων πού ἀπείθησαν στήν ἐντολή του καί ἀπομακρύνθηκαν ἀπό κοντά του, ὄχι μόνο νά γεννηθεῖ ὡς βρέφος σέ ἕνα ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἀλλά καί νά κλίνει τόν αὐχένα ἐνώπιον τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ του, γιά νά λάβει τό βάπτισμα καί νά καθάρει δι᾽ αὐτοῦ καί τίς δικές μας ψυχές καί τά δικά μας σώματα ἀπό τόν ρύπο τῆς ἁμαρτίας καί νά μᾶς ἁγιάσει.

Ἄν, λοιπόν, καί ἐμεῖς θέλουμε νά τόν τιμήσουμε, ὅσο μᾶς τό ἐπιτρέπουν οἱ ἀσθενεῖς μας δυνάμεις, θά πρέπει νά προσπαθήσουμε νά οἰκειωθοῦμε τή δική του ταπείνωση, ἀρχίζοντας ἀπό τήν παραδοχή τῶν σφαλμάτων καί τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἄν δέν συνειδητοποιήσουμε καί ἄν δέν παραδεχθοῦμε τίς ἁμαρτίες μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μέσα στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως μέ ταπείνωση καί μετάνοια, δέν θά μπορέσουμε νά ἀξιοποιήσουμε τή δυνατότητα τῆς ἀνακαινίσεως τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματός μας, τήν ὁποία μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός.

Ἄν δέν συνειδητοποιήσουμε ἀκόμη ὅτι τά δικά μας σφάλματα καί ἡ ἀνθρώπινη πλεονεξία καί ἀδιαφορία μας ἀποτελοῦν τήν αἰτία τῆς ὑποβαθμίσεως καί τῆς καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντος καί τῆς κτίσεως, ἡ ὁποία «συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν», τότε δέν ἔχει νόημα ἀκόμη καί νά ἐπιχειρήσουμε νά τιμήσουμε τόν Δεσπότη Χριστό γιά τήν ἀνακαίνιση τήν ὁποία μᾶς χάρισε μέ τή βάπτισή του στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου, γιατί ἡ συμπεριφορά μας μᾶς διαψεύδει.

Ἄν θέλουμε, λοιπόν, εἰλικρινά νά τιμήσουμε τόν δι᾽ ἡμᾶς βαπτισθέντα Κύριό μας, ἄς φροντίσουμε μέ τήν ταπείνωσή μας νά γίνουμε μέτοχοι τῆς ἀνακαινίσεως πού Ἐκεῖνος μᾶς προσφέρει, διότι μόνο ἔτσι θά μπορέσουμε νά καθαρθοῦμε ἀπό τούς ρύπους τῆς ἁμαρτίας καί νά «περιπατήσωμεν ἐν καινότητι ζωῆς». Καί αὐτή ἡ στάση μας θά εἶναι ἡ μεγαλύτερη τιμή πού μποροῦμε νά προσφέρουμε στόν Χριστό, διότι θά εἶναι μίμηση τῆς δικῆς του ζωῆς καί ἀναγνώριση τῆς προσφορᾶς του σέ ὅλους μας.

Διάπυρος πρός τόν ἐν Ἰορδάνῃ βαπτισθέντα Κύριον εὐχέτης

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ἀρ. Πρωτ.: 548

Βέροια, 21 Ὀκτωβρίου 2024

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας

πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν

τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὀγδόντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος ἀπό τήν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ Ἑλληνισμός δέχθηκε μία ἄδικη καί ἰταμή πρόκληση.

Ὀγδόντα τέσσερα χρόνια ἀπό τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία οἱ δυνάμεις τοῦ Ἄξονος ζήτησαν ἀπό τήν πατρίδα μας καί ἀπό τόν λαό της νά ὑποταχθεῖ καί νά παραδώσει τή γῆ πού μέ τόσες θυσίες καί τόσα αἵματα εἶχε ἐλευθερώσει ἀπό τόν ἀλλόθρησκο κατακτητή.

Ὀγδόντα τέσσερα χρόνια πέρασαν ἀπό τήν ἡμέρα πού κάποιοι πίστευσαν ὅτι εἶναι δυνατόν οἱ Ἕλληνες νά φοβηθοῦν τή δύναμη τῶν ὅπλων καί τήν ἰσχύ τῶν ἀριθμῶν καί νά μήν ὑπερασπισθοῦν τήν πατρώα γῆ πού τούς κληροδότησαν μέ θυσίες οἱ πατέρες καί οἱ μητέρες τους.

Ὀγδόντα τέσσερα χρόνια πέρασαν ἀπό τήν ἡμέρα πού ὁ Ἰταλός πρέσβυς στήν Ἀθήνα πῆρε μία γενναία καί θαρραλέα ἀπάντηση στήν πρόκληση πού μετέφερε, ἕνα ἡρωικό «Ὄχι», πού στή συνέχεια θά τό ἔβλεπε νά παίρνει σάρκα καί ὀστᾶ μέ τή μεγαλειώδη ἀντίσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος χωρίς νά ὑπολογίσει τίποτε, χωρίς νά φοβηθεῖ κανέναν, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί στήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ Γένους μας, ἀποφάσισε νά ὑπερασπίσει τά αἱματοβαμμένα ἐδάφη τῆς ἑλληνικῆς γῆς.

Ἀγωνίσθηκαν οἱ Ἕλληνες μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς τους. Ἀγωνίσθηκαν θέτοντας πάνω ἀπό ὅλα τήν ἀγάπη τους γιά τήν πατρίδα καί τήν ἐλευθερία καί ἔχοντας ἀκράδαντη πίστη στή βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία ἦταν πάντοτε σύμμαχος καί συμπαραστάτης καί βοηθός στούς δύσκολους ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους.

Καί μέ τή βοήθειά της κατόρθωσαν οἱ πατέρες μας τό θαῦμα. Κατόρθωσαν αὐτό πού ἔγινε γνωστό στόν κόσμο ὡς τό «ἔπος τοῦ 40». Γιατί ἦταν θαῦμα καί ἔπος αὐτό πού ἐπέτυχαν οἱ Ἕλληνες μέ τίς περιορισμένες δυνάμεις τους ἀπέναντι σέ ἕνα μεγάλο καί ἰσχυρό κράτος. Ἦταν ἕνα θαῦμα τῆς Παναγίας μας, τό ὁποῖο δέν ὁμολογοῦσαν μόνο οἱ πατέρες μας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνιζόταν στά βουνά τῆς Πίνδου, ὑπερασπιζόμενοι τήν ἐλευθερία καί τήν ἀνεξαρτησία τῆς πατρίδος μας. Δέν τό ὁμολογοῦσαν μόνο οἱ ἡρωικές ἐκεῖνες γυναῖκες, πού χωρίς νά ὑπολογίζουν τίς δυσκολίες καί τά χιόνια, μετέφεραν προμήθειες στούς στρατιῶτες μας πού πολεμοῦσαν.

Τό ὁμολόγησαν καί οἱ ἀντίπαλοι μας πού δέν ἔβρισκαν ἄλλη ἐξήγηση γιά τό πῶς εἶναι δυνατόν νά νικοῦν οἱ Ἕλληνες, ἀλλά καί ὅτι ἔβλεπαν μιά παράξενη νεφέλη νά περιορίζει τήν ὁρατότητα τῶν πιλότων τους, σάν νά ἤθελε νά προστατεύσει τόν ἑλληνικό στρατό.

Ἦταν ὄντως ἡ προστασία τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ Ἔθνους μας αὐτή ἡ ἀσυνήθιστη νεφέλη πού κάλυπτε τούς στρατιῶτες μας ἀπό τά ἐχθρικά πυρά. Ἦταν ἡ θεία Σκέπη τῆς Παναγίας μας πού ἁπλωνόταν ἐπάνω ἀπό τίς γυναῖκες τῆς Πίνδου καί τίς ἔκανε καί αὐτές ἀόρατες μέχρι νά φθάσουν στόν προορισμό τους.

Κάτω ἀπό τή Σκέπη τῆς Παναγίας, πού ὡς στοργική μητέρα τούς προστάτευε μέ τό ἱερό μαφόριό της ἀπό τίς ἐπιθέσεις καί τά ὅπλα τοῦ ἐχθροῦ, ἀγωνίσθηκαν οἱ πατέρες μας. Καί τούς προστάτευε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, γιατί ἤξερε ὅτι μέ τό ἱερό ὄνομά της στά χείλη τους πολεμοῦσαν οἱ στρατιῶτες μας. Τούς προστάτευε, γιατί ἤξερε ὅτι μέ τή δική της εἰκόνα στό στῆθος ἀγωνιζόταν. Τούς προστάτευε, γιατί ἤξερε ὅτι τή δική της βοήθεια καί προστασία ἐπικαλοῦντο, ὄχι μόνο ὅσοι πολεμοῦσαν στήν πρώτη γραμμή τοῦ πολέμου ἀλλά καί ὅσοι ἀγωνιζόταν στά μετόπισθεν, μεταφέροντας πυρομαχικά καί περιθάλποντας τούς τραυματίες, καί ὅσοι στίς πόλεις καί στά χωριά ἀγωνιοῦσαν γιά τούς δικούς τους πού πολεμοῦσαν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.

Ἑορτάζοντας καί τιμώντας σήμερα τήν ἐπέτειο τῆς ἡρωικῆς ἀντιστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ κατά τῶν ἐχθρῶν του καί τήν ἀνάμνηση τῆς ὑπερμάχου προστασίας τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Θεομήτορος, ἄς διδαχθοῦμε ἀπό τόν ἡρωισμό καί τήν πίστη τῶν πατέρων μας. Ἄς εὐχαριστοῦμε γιά τήν κραταιά προστασία της τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό μας καί ἄς τήν παρακαλοῦμε νά προστατεύει τό Ἔθνος μας πάντοτε καί ἰδιαιτέρως στήν κρίσιμη αὐτή συγκυρία πού ζεῖ καί ἡ πατρίδα μας καί ὁ κόσμος.

Διάπυρος πρός Θεόν καί τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον εὐχέτης

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων

† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας

πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ᾽ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Τό ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον, ἀνακαλύπτεται σήμερον, καί ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός ἀνθρώπου γίνεται, ἵνα τοῦ χείρονος μεταλαβών, μεταδῷ μοι τοῦ βελτίονος».

Τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος μέ τήν παρακοή τῆς θείας ἐντολῆς ἐξέπεσε καί ἀπομακρύνθηκε ἀπό τόν Θεό, ἀποκαλύπτει ἡ σημερινή ἡμέρα. Τό σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο ἐπί αἰῶνες παρέμενε ἄγνωστο μέχρι νά φθάσει τό πλήρωμα τοῦ χρόνου καί σέ αὐτούς ἀκόμη τούς ἁγίους ἀγγέλους, ἀποκαλύπτεται σήμερα στήν Παναγία Παρθένο διά τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ.

Ἀκατάληπτο τό μυστήριο γιά τήν ἀνθρώπινη λογική. Ἀκατάληπτο ὅμως καί γιά τούς ἀγγέλους, πού ὑποκλίνονται σήμερα ἐνώπιον τῆς Κεχαριτωμένης Κόρης τῆς Ναζαρέτ, ἡ ὁποία «εὗρε χάριν παρά τῷ Θεῷ», ἀλλά καί ὑποκλίνονται μαζί της στό μέγα θαῦμα τῆς θείας ἀγάπης πού κάνει τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, υἱό τοῦ ἀνθρώπου.

Αὐτό τό θαῦμα ἑορτάσαμε καί κατά τή χθεσινή πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ ἕναν διαφορετικό τρόπο. Γιατί ὁ θρίαμβος τῶν ἱερῶν εἰκόνων, πού ἐπί ἕναν περίπου αἰώνα διώχθηκαν καί συκοφαντήθηκαν μαζί μέ τούς προμάχους τους καί τήν Ἐκκλησία, εἶναι ταυτόσημος μέ τήν ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. Γιατί ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού καταδέχθηκε νά γίνει ἄνθρωπος γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, καταδέχεται καί νά ἀπεικονίζεται ἀλλά καί νά τιμᾶται «ἐν εἰκονίσμασι» γιά χάρη του. Καταδέχεται, «ἵνα τοῦ χείρονος μεταλαβών, μεταδῷ μοι τοῦ βελτίονος», ὅπως ψάλλει σήμερα ὁ ἱερός ὑμνογράφος.

Καί αὐτός ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν ὁποῖο ἑορτάσαμε χθές, αὐτός ὁ θρίαμβος τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ὀρθοδόξου πίστεως πού ἔγινε ἐφικτός χάρη στήν εὐσεβῆ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα, δέν ὁδήγησε στήν παρακμή τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ὅπως νόμιζαν κάποιοι, ἀλλά σέ μιά λαμπρή περίοδο συνεργασίας καί συναλληλίας Ἐκκλησίας καί Κράτους, πού ἔδωσε ἐμφανῆ δείγματα στά γράμματα, στίς τέχνες, στόν πολιτισμό ἀλλά καί στήν ἐσωτερική καί ἐξωτερική πολιτική τοῦ Βυζαντίου.

Ἄν ἀνατρέξει κανείς στήν ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας εὔκολα θά διαπιστώσει ὅτι οἱ ἐπιτυχίες του στηρίχθηκαν στήν ὁμόνοια καί τήν πίστη του στόν Θεό. Στηρίχθηκαν στήν ὑπακοή του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά καταδυναστεύσει τόν ἄνθρωπο ἤ νά περιορίσει τά δικαιώματα πού Ἐκεῖνος τοῦ ἔδωσε καί τά ὁποῖα πρῶτος Ἐκεῖνος σεβάσθηκε, ἀλλά γιά νά τά αὐξήσει.

Γι᾽ αὐτό καί στόν δίκαιο ἀγώνα τῶν πατέρων μας γιά τήν ἐλευθερία ὁ Θεός ἦταν βοηθός καί συμπαραστάτης τους. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, πού τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της ἐπέλεξαν οἱ πρόγονοί μας, γιά νά κηρύξουν τήν ἐπανάσταση καί νά ἀρχίσουν τόν ἀγώνα τους κατά τῶν Τούρκων, ἦταν ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός τους. Καί ὅπως πάντοτε, ὅταν τό Ἔθνος μας κατέφευγε στήν Παναγία Παρθένο καί ζητοῦσε τή βοήθεια καί τήν προστασία της, Ἐκείνη ἦταν ἀρωγός καί προστάτις του, ἦταν σκέπη καί καταφυγή του, ἦταν Ἐκείνη πού τό ὁδηγοῦσε στή νίκη πρός ἔκπληξη τῶν ἐχθρῶν του, ἔτσι ἔγινε καί μέ τήν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος χάρισε τή νίκη καί τήν ἐλευθερία στόν πιστό λαό της, πού τήν τιμοῦσε καί τήν εὐλαβεῖτο ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί δική του πνευματική μητέρα, καί συνέδεσε διά παντός τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της, τήν ἡμέρα πού ἀποκαλύφθηκε τό ἀπ᾽ αἰῶνος ἀπόκρυφο μυστήριο γιά τήν ἀπαλλαγή τῶν ἀνθρώπων ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας, μέ τήν ἡμέρα τῆς ἐνάρξεως τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως καί τῆς ἀπαλλαγῆς μας ἀπό τόν δυσβάστακτο τουρκικό ζυγό.

Καί καθώς σήμερα πανηγυρίζουμε λαμπρά τή διπλῆ αὐτή ἑορτή, τήν ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν ἑορτή τοῦ εὐαγγελισμοῦ τοῦ Ἔθνους μας καί τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐπαναστάσεως πού μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία μας, ἔχουμε χρέος νά μήν ξεχνοῦμε ὡς ἄτομα καί ὡς Ἔθνος τί ὀφείλουμε στούς ἡρωικούς προγόνους μας πού ἀγωνίσθηκαν καί θυσιάσθηκαν γιά νά εἴμαστε σήμερα ἐμεῖς ἐλεύθεροι, ἀλλά καί τί ὀφείλουμε στόν Θεό καί τήν Παναγία Παρθένο, πού ἐνίσχυσαν τόν ἀγώνα τῶν πατέρων μας. Ὀφείλουμε ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη πού ἐκφράζεται μέ τήν πίστη μας στόν Θεό καί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλά καί μέ τήν πίστη μας σέ ὅσα οἱ ἡρωικοί πρόγονοί μας πίστευαν.

Καί ἄς μήν ξεχνοῦμε καί στίς δύσκολες ὧρες, τίς ὁποῖες διέρχεται καί σήμερα ἡ πατρίδα μας, ὅτι ἡ πίστη μας στόν Θεό καί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο μπορεῖ νά μᾶς ἐξασφαλίζει πάντοτε τή νίκη, διότι «αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον ἡ πίστις ἡμῶν».

Διάπυρος πρός Θεόν καί τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο εὐχέτης

† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας Παντελεήμων