Ο καρκίνος δεν χτυπά ποτέ μόνο έναν άνθρωπο. Χτυπά οικογένειες, σπίτια, καθημερινότητες. Χτυπά σιωπηλά, ύπουλα, και σε μαθαίνει να μετράς τον χρόνο αλλιώς.
Τον γνώρισα από κοντά. Μου πήρε... τον Πατέρα μου.
Δεν ήταν απλώς μια ασθένεια. Ήταν μια καθημερινή δοκιμασία αντοχής, ελπίδας και φόβου. Ήταν τα βλέμματα που απέφευγαν την αλήθεια, οι λέξεις που έμεναν μισές, οι προσευχές που ψιθυρίζονταν τα βράδια. Και μαζί, μια δύναμη που δεν ήξερα ότι υπάρχει: η δύναμη της αγάπης μέχρι το τέλος.
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου, δεν γράφω για στατιστικά. Γράφω για όλους αυτούς που παλεύουν. Για όσους νίκησαν. Για όσους δεν πρόλαβαν. Και για εκείνους που στέκονται δίπλα τους, κρατώντας ένα χέρι και προσπαθώντας να φανούν δυνατοί.
Επίσης θέλω να γράψω και για τους νικητές της ζωής.
Για εκείνους που πέρασαν μέσα από τον φόβο και βγήκαν αλλιώς: πιο ευαίσθητοι, πιο αληθινοί, πιο γενναίοι. Για όσους κουβαλούν ουλές στο σώμα και στην ψυχή, αλλά συνεχίζουν να χαμογελούν, να ονειρεύονται, να ζουν με μεγαλύτερη ένταση. Δεν “γύρισαν απλώς πίσω” ...ξαναγεννήθηκαν. Και η ύπαρξή τους είναι απόδειξη πως η ελπίδα δεν είναι απλά μια λέξη είναι πράξη, επιμονή, ανάσα.
Γιατί νικητής δεν είναι μόνο όποιος κερδίζει τη μάχη.
Νικητής είναι όποιος στάθηκε όρθιος, όποιος αγάπησε μέχρι τέλους, όποιος δεν άφησε τον φόβο να τον κάνει λιγότερο άνθρωπο.
Ο καρκίνος δεν χρειάζεται σιωπή. Χρειάζεται πρόληψη, ενημέρωση, στήριξη και ανθρωπιά. Κυρίως, χρειάζεται να θυμόμαστε πως κανείς δεν είναι μόνος σε αυτή τη μάχη.
Αν αυτό το κείμενο αγγίξει έστω και μία καρδιά, τότε ο πατέρας μου, και όλοι όσοι χάθηκαν, συνεχίζουν να μιλούν μέσα από εμάς.
Γιατί η μνήμη τους είναι δύναμη. Και η παντοτινή αγάπη τους για εμάς, πηγή ζωής.
