Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, 11 Απριλίου 2026, στις 21:30 τελέστηκε η πρώτη Ανάσταση στα Κοιμητήρια του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου στην Αλεξάνδρεια.
Ήταν μια νύχτα διαφορετική. Μια νύχτα που δεν χωρούσε μόνο χαρά, αλλά και νοσταλγία. Εκεί όπου το φως της Ανάστασης δεν φώτιζε μόνο τα πρόσωπα των ζωντανών, αλλά άγγιζε απαλά και τις ψυχές εκείνων που λείπουν.
Πλήθος Αλεξανδρινών, όπως κάθε χρόνο, βρέθηκαν κοντά στους ανθρώπους που αγάπησαν και δεν έπαψαν ποτέ να κουβαλούν μέσα τους. Με αναμμένες λαμπάδες και κόκκινα αυγά τοποθετημένα με φροντίδα πάνω στα μνήματα, ο χώρος πλημμύρισε από φως, ένα φως γεμάτο μνήμες.
Δεν ήταν απλώς μια τελετή. Ήταν μια σιωπηλή συνάντηση. Μια γέφυρα αόρατη, που ένωνε τη γη με τον ουρανό, το παρόν με το παρελθόν, την απώλεια με την αγάπη.
Το Άγιο Φως απλώθηκε πάνω σε κάθε μαρμάρινη πλάκα. Σε κάθε καντηλάκι που τρεμόσβηνε, σε κάθε όνομα χαραγμένο, σε κάθε ιστορία που δεν ειπώθηκε με λόγια, αλλά μόνο με καρδιά.
Οι ψαλμωδίες ακούγονταν σαν μια υπενθύμιση: «Δεν σας ξεχάσαμε... είστε εδώ... είστε μαζί μας...»
Άνθρωποι κάθε ηλικίας στάθηκαν με σεβασμό και συγκίνηση. Και όταν ακούστηκε το «Χριστός Ανέστη»...Δεν ήταν απλώς μια ευχή. Ήταν υπόσχεση, ελπίδα και παρηγοριά.
Στα κοιμητήρια της Αλεξάνδρειας, το «Χριστός Ανέστη» δεν λέγεται δυνατά, ψιθυρίζεται μέσα από την καρδιά και μεταμορφώνεται σε αγκαλιά.
Μια αγκαλιά για εκείνους που έφυγαν, αλλά δεν χάθηκαν. Για εκείνους που λείπουν, αλλά είναι πάντα παρόντες.
Χριστός Ανέστη! Το φως της Ανάστασης ας γίνει παρηγοριά στις καρδιές και ας μας θυμίζει πως κανείς δεν χάνεται, όσο τον κρατάμε μέσα μας.
Επιμέλεια άρθρου: Έφη Στεφ. Καραγιάννη
