«68 σκύλοι, εννέα μήνες αναπάντητα ερωτήματα: Ποιος τελικά αναλαμβάνει την ευθύνη;»
Διάβασα προσεκτικά την ανακοίνωση του αρμόδιου Αντιδημάρχου Αλεξάνδρειας για τα γεγονότα της 21ης Οκτωβρίου 2026 και ειλικρινά αναρωτιέμαι αν η δημοτική αρχή γνωρίζει πραγματικά ποιοι είμαστε. Δεν εμφανιστήκαμε ξαφνικά στις 26 Ιανουαρίου, όταν αποκαλύφθηκαν οι συνθήκες κράτησης 68 σκύλων. Εδώ και είκοσι χρόνια διασώζουμε αδέσποτα της περιοχής. Από το 2013 καθαρίζουμε τα Παλαιά Σφαγεία, έναν χώρο όπου έχουμε αντικρίσει ξεκοιλιασμένα και αποκεφαλισμένα ζώα, νεκρά κουτάβια, αρουραίους και σκύλους που αργοπέθαιναν αβοήθητοι. Το 2025 προστέθηκε και το Παλαιοχώρι, με συνθήκες ακόμη χειρότερες. Δεν ανακαλύψαμε ξαφνικά τη φιλοζωία. Επιστρέφουμε επί δεκαετίες στους ίδιους χώρους, αντικρίζοντας την ίδια φρίκη.
Με τη Βούλα Τζεβελέκου, πρόεδρο των Φίλων Ζώων Νάουσας, αναλάβαμε τη μεσεγγύηση 36 σκύλων, 18 η καθεμία, κατόπιν υπόδειξης της Ειδικής Γραμματείας για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς, που συμμετείχε στον απροειδοποίητο έλεγχο των δύο άτυπων κυνοκομείων. Ενημερωθήκαμε πως η ανάληψη των ζώων από μεσεγγυούχους ήταν απαραίτητη για να προχωρήσει η διαδικασία προσωρινής αφαίρεσής τους. Αποδεχθήκαμε χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί πιστέψαμε πως ήταν ο ουσιαστικότερος τρόπος να προσφέρουμε την αμέριστη βοήθειά μας και να προστατεύσουμε ζωές που επί μία δεκαετία είχαν βιώσει την αδιαφορία και την απάνθρωπη μεταχείριση στους χώρους του Δήμου. Καθώς δεν βρέθηκαν άλλοι διαθέσιμοι μεσεγγυούχοι, τους υπόλοιπους σκύλους ανέλαβε ο ίδιος ο Δήμος, υπό την προϋπόθεση αστυνομικών ελέγχων για την τήρηση των συνθηκών ευζωίας τους. Έτσι, ο Δήμος από τη φροντίδα του οποίου κρίθηκε αναγκαίο να απομακρυνθούν τα ζώα, βρέθηκε τελικά να αναλαμβάνει ξανά την ευθύνη για ένα μέρος τους. Πιστέψαμε πως θα μας υποστηρίξουν αρκετά φιλοζωικά σωματεία πανελλαδικά που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν κάποιους από αυτούς τους σκύλους μα δυστυχώς η βοήθειά τους ήταν σχεδόν μηδαμινή καθώς μονάχα τρία σωματεία πανελλαδικά ανέλαβαν μονάχα τέσσερις σκύλους. Φυσικά και υπογράψαμε μόνο όταν είδαμε ότι στα έγγραφα μεσεγγύησης υπήρχε η ρητή υποχρέωση του δήμου να καλύψει όλα τα έξοδα των ζώων, κάτι που δυστυχώς δεν συνέβη ποτέ.
Ακολούθησαν μήνες φροντίδας, θεραπειών και αναζήτησης φιλοξενιών, με τεράστιο προσωπικό και οικονομικό κόστος. Όταν εξαντληθήκαμε, αναγκαστήκαμε να μεταφέρουμε τέσσερις σκύλους στα Παλαιά Σφαγεία. Όχι επειδή θεωρούσαμε κατάλληλες τις συνθήκες, αλλά επειδή αδυνατούσαμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε φιλοξενίες έως 350 ευρώ μηνιαίως ανά ζώο, επωμιζόμενες ένα χρέος που δεν μας ανήκε.
Και ερχόμαστε στις «υποχρεώσεις» που επικαλείστε, κύριε Αντιδήμαρχε. Ποιες ακριβώς θεωρείτε πως ως μεσεγγυούχος δεν εκπλήρωσα;
Την παρουσία μου δύο φορές καθημερινά, ακόμη και μέσα στη νύχτα για θεραπείες; Τους καθαρισμούς, τις επισκευές, τις τροφές που προσφέρουμε ως Ζω.Ε.Σ. από τις 27 Ιανουαρίου, την εκπαίδευση και κοινωνικοποίηση των σκύλων; Τις περισυλλογές αδέσποτων και κουταβιών, τις φιλοξενίες και τις υιοθεσίες που αναζητούμε με δικά μας έξοδα; Ή τα επανειλημμένα αιτήματα για καταχώριση των ζώων στο ΕΜΖΣ και για τη νόμιμη ολοκλήρωση των υιοθεσιών;
Από τον Νοέμβριο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026 δεν υπήρχε σταθερά τοποθετημένος υπάλληλος, ενώ εργαζόμενος που αντιμετωπίζει κατηγορία βάναυσης κακοποίησης 58 σκύλων εξακολουθεί, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, να έχει πρόσβαση στον χώρο, παρά τις σχετικές επισημάνσεις του ΑΤ Αλεξάνδρειας.
Τις Κυριακές τα ζώα φροντίζουμε εμείς, αφού δεν υπάρχει δημοτικός υπάλληλος. Όταν ζητήσαμε λύση για τις αργίες και τις άδειες, μας προτείνατε να παραμένουν κλειδωμένα ακόμη και δύο ημέρες. Για την 28η Οκτωβρίου έχετε προβλέψει ποιος θα τα φροντίσει ή θα αναπληρώσουμε ξανά τον Δήμο;
Ποια υποχρέωσή μας, λοιπόν, δεν εκπληρώσαμε; Μήπως εκείνη να συνεχίσουμε να πληρώνουμε όσα, σύμφωνα με τα έγγραφα μεσεγγύησης, οφείλει να καλύπτει ο Δήμος; Και πώς πιστεύετε πως φιλοξενούνται στις πανσιόν όλοι αυτοί οι σκύλοι που εσείς εννέα μήνες μετά αρνείστε πεισματικά να βρείτε λύση για την αποπληρωμή του χρέους; Ξεχάσατε μήπως πως υπήρξαν και αρκετοί σκύλοι για τους οποίους σας ενημερώσαμε πως καθώς ήταν αδύνατο να παραμείνουν δίχως να καλυφθεί η διαμονή τους τακτοποιήσαμε όλες τις οικονομικές εκκρεμότητες εμείς και δεν επιθυμούμε ο δήμος να συνδράμει; Μήπως εννοείτε πως θα θέλατε να πράξουμε το ίδιο για όλους τους σκύλους και για αυτούς που είναι μεσεγγυούχος ο δήμος; Τότε θα ήμασταν οι «καλοί» μεσεγγυούχοι και οι «πολύτιμοι» εθελοντές; Θα αξίζαμε, άραγε, και την τιμή μιας επίσημης, ονομαστικής ευχαριστήριας ανακοίνωσης; Ή μήπως η προσφορά μας αναγνωρίζεται μόνο όταν απαλλάσσει τον Δήμο από τις δικές του υποχρεώσεις;
Χθες πληροφορηθήκαμε ότι οι τροφές που παρέχει ο δήμος για τα ζώα του άτυπου κυνοκομείου κλειδώθηκαν σε δωμάτιο στο ημιτελές κτίριο, χωρίς να έχουμε καμιά πρόσβαση. Μην ανησυχείτε, δεν θα ζητούσαμε ούτε το κλειδί ούτε καν ένα στέγαστρο για τις ημέρες της καταρρακτώδους βροχής. Θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα στους σκύλους, μέσα στα οικήματα. Η αντιμετώπιση αυτή λέει πολλά για τον σεβασμό προς τους εθελοντές.
Υπάρχει, όμως, κάτι που παραλείψατε στην ανακοίνωσή σας ώστε να κατανοήσουν οι πολίτες τι ακριβώς έχει συμβεί. Με την κ. Τζεβελέκου αποδεχθήκαμε τη μεσεγγύηση μόνο αφού διασφαλίστηκε εγγράφως ότι το κόστος φιλοξενίας και εκπαίδευσης θα καλύπτεται από τον Δήμο. Τα έγγραφα είναι διαθέσιμα στις αρμόδιες αρχές. Πώς, λοιπόν, επικαλείστε τις δικές μας υποχρεώσεις, όταν δεν έχει εκπληρωθεί η αντίστοιχη οικονομική δέσμευση;
Από τα αμέτρητα έγγραφά μας λάβαμε μόλις δύο απαντήσεις: μία από τον Δήμαρχο, που μας απέδιδε προσωπικά κίνητρα, και μία από εσάς, με αναφορές στη συνεργασία, την ώρα που κουτάβια πέθαιναν και ζητούσαμε την παρέμβασή σας.
Να δημοσιοποιήσουμε τις προτάσεις που ισχυρίζεστε σε κάθε ανακοίνωσή σας ότι δεν υποβάλαμε ποτέ; Τα αιτήματα για τις εγκαταστάσεις, τις φιλοξενίες και τα έγγραφα επανένταξης αδέσποτων, για τις οποίες έχουμε ζητήσει διευκρινίσεις σχετικά με την υπογραφή μέλους της πενταμελούς επιτροπής; Πόσες επιστολές χρειάζονται για μία έγγραφη απάντηση;
Μιλάτε για συνεργασία, ενώ αφήνετε να εννοηθεί πως την αρνηθήκαμε. Ενημερώστε τους μελλοντικούς σας ψηφοφόρους πως οι εθελοντές για αυτή τη δημοτική αρχή είναι ευπρόσδεκτοι όσο εργάζονται αθόρυβα. Όταν όμως ζητούν σπιτάκια και προστασία των κλουβιών από τη βροχή, τίθεται ακόμη και ζήτημα καταγγελίας για παρέμβαση σε δημοτική ιδιοκτησία, όπως συζητήθηκε παρουσία αστυνομικών στις 21 Οκτωβρίου. Πώς γίνεται να μην είμαστε ξένοι όταν καθαρίζουμε και σώζουμε ζώα, αλλά να γινόμαστε ξένοι όταν ζητούμε να τα προστατεύσουμε; Ποια διάταξη απαγορεύει την τοποθέτηση σπιτιών και την κάλυψη των κλουβιών για να μην εισέρχεται το χιόνι και η βροχή; Ποια άδεια εμποδίζει αυτές τις παρεμβάσεις, όταν ακόμη περιμένουμε την ανακαίνιση μέσω του «Φιλόδημου»; Και ποια εναλλακτική λύση έχετε εξασφαλίσει; Μετά την καταρρακτώδη βροχή της Κυριακής, επτά εθελοντές μείναμε στον χώρο επί έξι ώρες. Εσείς τον επισκεφθήκατε;
Αναγνωρίζουμε ότι, έπειτα από μήνες αιτημάτων, βάφτηκαν τα οικήματα. Γιατί, όμως, δεν αποκαταστάθηκαν και οι προβληματικές οροφές; Έχει γίνει τεχνικός έλεγχος; Υπάρχει έκθεση και χρονοδιάγραμμα επισκευών; Δεν πρέπει να περιμένουμε να τραυματιστεί άνθρωπος ή ζώο για να αντιμετωπιστεί ένας πιθανός κίνδυνος. Και επειδή στην ανακοίνωσή σας γίνεται λόγος για συνεργασία και αντιπαραθέσεις, θεωρώ αναγκαίο να υπενθυμίσω κάτι για τη δική μου παρουσία σε αυτή την υπόθεση.
Εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια, ως εκπαιδευτικός, συγγραφέας, πιστοποιημένη ζωοθεραπεύτρια και ιδρύτρια της ΑΜΚΕ Ζω.Ε.Σ., εργάζομαι για τη φιλοζωική εκπαίδευση και την προστασία των ζώων. Από το 2015, ο οργανισμός μας, με έδρα την Αλεξάνδρεια, έχει συναντήσει περισσότερους από 550.000 μαθητές σε ολόκληρη την Ελλάδα, με πολυάριθμες διακρίσεις και πανελλαδική αναγνώριση. Φαίνεται, ωστόσο, πως αγνοείτε αυτή τη διαδρομή. Έχω διασώσει ζώα, έχω εργαστεί με παιδιά σε προσφυγικές δομές και με ανηλίκους σε φυλακές. Έχω γνωρίσει την ελπίδα μιας διάσωσης, αλλά και τον πόνο μιας ζωής που δεν κατάφερα να σώσω. Φυσικά και κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου και ούτε είμαι και εγώ «αιρετός» ώστε να λαμβάνω προνομιακής μεταχείρισης και να απολαμβάνω εξαίρεση από την αυτόφωρη διαδικασία. Αλλά και καμία πολυετής προσφορά δεν αξίζει να αντιμετωπίζεται με απαξίωση. Και σας παρακαλώ να σταματήσετε να παρουσιάζετε τη διεκδίκηση στοιχειωδών συνθηκών ευζωίας ως «αντιπαράθεση». Εδώ ζω. Εδώ εργάζομαι. Εδώ προσφέρω. Και εδώ επέλεξα να μη γυρίσω την πλάτη σε 68 ζώα που χρειάζονταν βοήθεια.
Για όσα συνέβησαν στις 21 Οκτωβρίου
Επειδή διακινούνται διάφορες εκδοχές, οφείλω να ξεκαθαρίσω ορισμένα γεγονότα. Δεν υπήρξαν χειροπέδες, κρατητήριο ή καβγάς με τον Αντιδήμαρχο. Κατά τον έλεγχο στο άτυπο κυνοκομείο, εξήγησα ότι αναγκάστηκα, λόγω οικονομικής και ψυχικής εξάντλησης, να μεταφέρω εκεί τρεις σκύλους της μεσεγγύησής μου. Αναγνώρισα πως οι συνθήκες για τους δύο δεν είναι κατάλληλες, καθώς το κλουβί τους μπάζει, όταν βρέχει, νερά και δεν διαθέτουν σπιτάκια. Ωστόσο, ούτε ο Δήμος προχώρησε στις αναγκαίες παρεμβάσεις ούτε μου επιτρεπόταν να τις πραγματοποιήσω. Αντιθέτως, ενημερώθηκα ότι θα μπορούσα να αντιμετωπίσω καταγγελία ακόμη και για τέτοιες επισκευές. Παρά τις προτάσεις βελτίωσης που διατυπώθηκαν από τον Διοικητή του ΑΤ Αλεξάνδρειας, στις οποίες ο Αντιδήμαρχος ήταν αρνητικός, μου ανακοινώθηκε, παρουσία εκπροσώπων άλλων υπηρεσιών, ότι συλλαμβάνομαι στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας. Μετέβην οικειοθελώς στο Αστυνομικό Τμήμα, όπου παρέμεινα αρκετές ώρες, χωρίς δυνατότητα αποχώρησης, μέχρι να ενημερωθώ ότι η διαδικασία δεν θα προχωρούσε. Παράλληλα, ενημερώθηκα ότι, αν δεν απομακρύνω άμεσα τους σκύλους, κινδυνεύω με νέα αυτόφωρη διαδικασία και πρόστιμα. Σας ρωτώ, λοιπόν ευθέως, κύριε Αντιδήμαρχε: Θεωρείτε υποχρέωσή μου να πληρώνω έως 350 ευρώ μηνιαίως για κάθε σκύλο σε ιδιωτική πανσιόν, ενώ τα έγγραφα μεσεγγύησης προβλέπουν ότι το κόστος βαρύνει τον Δήμο; Κύριε Αντιδήμαρχε, γνωρίζετε ότι στην Αλεξάνδρεια διακινούνται φήμες πως δήθεν λαμβάνουμε χρήματα για τους σκύλους που έχουμε αναλάβει ως μεσεγγυούχοι; Και εφόσον γνωρίζετε ότι αυτό είναι ψευδές, γιατί δεν το διαψεύδετε κατηγορηματικά; Αντιθέτως, πληροφορούμαστε ότι συμβάλλετε και ο ίδιος στη διάδοσή του. Πρέπει να αναγκαστούμε να προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη για συκοφαντική δυσφήμιση, προκειμένου να εκδώσετε επιτέλους μια επίσημη ανακοίνωση που να ξεκαθαρίζει ότι ουδέποτε λάβαμε ούτε ένα ευρώ για τη μεσεγγύηση αυτών των ζώων;
Αναγνωρίζετε ότι δύο εθελόντριες αναλάβαμε 36 σκύλους και επιστρέψαμε στον δημοτικό χώρο μόλις τέσσερις, όταν εξαντλήθηκαν οι δυνατότητές μας; Ότι, πέρα από τις ελάχιστες φιλοξενίες στη συνεργαζόμενη πανσιόν, ο Δήμος δεν έχει καλύψει ούτε έναν μήνα από τα υπόλοιπα έξοδα φιλοξενίας; Πόσο ακόμη πρέπει να εξαντληθεί οικονομικά και ψυχικά ένας άνθρωπος επειδή επέλεξε εθελοντικά να αναλάβει μια ευθύνη που δεν ήταν εξαρχής δική του;
Οφείλω να αναγνωρίσω ότι τόσο ο Διοικητής όσο και οι αστυνομικοί μού συμπεριφέρθηκαν με ευγένεια. Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί την αδικία που ένιωσα. Ενώ έξω από το κυνοκομείο είχατε δηλώσει πρόθυμος να καταθέσετε υπέρ μου, θεωρώντας άδικη τη σύλληψή μου, στο Αστυνομικό Τμήμα δεν μου απηυθύνατε ούτε μία λέξη. Ούτε όταν συναντηθήκαμε ξανά, λίγες ημέρες αργότερα. Δεν περίμενα συμπόνια, αλλά μια στοιχειώδη ανθρώπινη στάση από κάποιον με τον οποίο, παρά τις διαφωνίες μας, προσπαθούσαμε να αντιμετωπίσουμε το ίδιο πρόβλημα. Γιατί πίσω από κάθε διάσωση, κάθε θεραπεία και κάθε επίσκεψη στο κυνοκομείο υπάρχουν άνθρωποι με οικογένειες, εργασία, υποχρεώσεις και προσωπικές δυσκολίες. Άνθρωποι που ξοδεύουν χρήματα που δεν περισσεύουν, χάνουν τον ύπνο τους και εξαντλούνται σωματικά και ψυχικά, αναπληρώνοντας διαρκώς τις ελλείψεις του Δήμου. Δεν μπορείτε να αποκαλείτε κύριε Αντιδήμαρχε τους εθελοντές «πολύτιμους» και ταυτόχρονα να θεωρείτε ανεξάντλητες τις αντοχές τους. Η αγάπη για τα ζώα δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τη μεταφορά ευθυνών που δεν τους αναλογούν. Επίσης δεν μας γνωρίζετε ποιοι είμαστε; Γιατί δεν αναφερθήκατε στον καθένα μας ξεχωριστά; Θεωρείτε πως δεν αξίζουμε μιας επίσημης ονομαστικής αναφοράς;
Στις 29 Ιανουαρίου υπέγραψα για να προστατεύσω 18 ζωές. Εννέα μήνες αργότερα, αναγκάστηκα να ζητήσω την άρση της μεσεγγύησής τους, επειδή αδυνατώ πλέον να καλύπτω υποχρεώσεις που, σύμφωνα με τα έγγραφα, βαρύνουν τον Δήμο. Έχω ήδη δηλώσει στις αστυνομικές αρχές ότι προτίθεμαι να βοηθήσω προσωπικά στη μεταφορά τους σε κατάλληλη δομή, εφόσον ο Δήμος εξασφαλίσει τον χώρο και την οικονομική κάλυψη.
Κύριε Αντιδήμαρχε, μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να ενημερώσετε τους δημότες αν και πού δαπανήθηκαν τα χρήματα της χρηματοδότησης «Φιλόδημος»; Κι αν δεν έχει δαπανηθεί ούτε ένα ευρώ, για ποιον λόγο τόσα χρόνια μετά συνέβη αυτό; Ποια είναι η πορεία των συμβάσεων με την ανάδοχο εταιρεία και γιατί έχει σταματήσει μήνες τώρα να εργάζεται για τον Δήμο; Γιατί έχουν διακοπεί οι εργασίες στις εγκαταστάσεις και πότε προβλέπεται να ολοκληρωθούν; Και, κυρίως, ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο του Δήμου για τα εκατοντάδες αδέσποτα που εμφανίζονται στα χωριά μας; Η μεταφορά ζώων σε άλλες πόλεις και χωριά, όπου εντοπίζονται με μικροτσίπ καταχωρισμένα στον Δήμο Αλεξάνδρειας, δεν μπορεί να αποτελεί λύση. Φανταστείτε να άρχιζαν και οι άλλοι Δήμοι να μεταφέρουν τα δικά τους αδέσποτα στον δικό μας.
Και επειδή κάποιοι επιχειρούν να αποδώσουν πολιτικά κίνητρα στον αγώνα μου και αυτό να σας προβληματίζει, ξεκαθαρίζω πως δεν έχω πολιτικές φιλοδοξίες ούτε διεκδικώ αξιώματα. Αν και προέρχομαι από μια οικογένεια με βαθιά προσφορά στην Αλεξάνδρεια και οι γονείς μου έφυγαν πολύ νωρίς από τη ζωή, πρόσφεραν πολλά στον τόπο μας, ιδιαίτερα ο πατέρας μου, που υπηρέτησε επί σειρά πολλών ετών ως Δήμαρχος, δεν έχω βλέψεις πολιτικές. Από εκείνον κληρονόμησα κάτι πολύ σημαντικότερο από την επιθυμία για αξιώματα που είναι η αγάπη για τα ζώα και από τη μητέρα μου την ανάγκη να προσφέρω.
Διεκδικώ την προστασία των ζώων και την εφαρμογή της νομοθεσίας. Δεν κρύβω, ωστόσο, τη βαθιά απογοήτευσή μου από την εκκωφαντική σιωπή όλης της δημοτικής αρχής, της αντιπολίτευσης και των βουλευτών της περιοχής. Ούτε μία ανθρώπινη κουβέντα συμπαράστασης. Αντίστοιχη απογοήτευση αισθάνομαι για δημοσιογράφους που δεν ανέδειξαν τα γεγονότα, αλλά και για θεσμικούς φορείς με αποστολή την προστασία των ζώων, οι οποίοι γνωρίζουν εξαρχής την υπόθεση των 68 σκύλων. Δεν περίμενα να πάρουν το μέρος μας ούτε να παρέμβουν πέρα από τις αρμοδιότητές τους. Περίμενα απλώς να μη θεωρήσουν τη δοκιμασία δύο ανθρώπων, που αγωνίζονται εννέα μήνες για αυτά τα ζώα, ως κάτι που δεν τους αφορά.
Και κάτι τελευταίο. Να γνωρίζετε πως ο έλεγχος της διοίκησης δεν είναι πολιτική εχθρότητα αλλά δικαίωμα κάθε πολίτη.
Στην ανακοίνωσή σας αναγνωρίζετε ότι ο Δήμος δεν διαθέτει ακόμη ολοκληρωμένο και πλήρως λειτουργικό καταφύγιο, αποδίδοντας τις καθυστερήσεις και σε παράγοντες εκτός του ελέγχου του. Δεν διευκρινίζετε, όμως, ποιοι είναι αυτοί ούτε παρουσιάζετε συγκεκριμένες αποφάσεις, ενέργειες και προθεσμίες. Και αναρωτιέμαι για το που έφταιξαν αυτά τα ζώα για να περάσουν έναν ακόμη χειμώνα σε ένα εργοτάξιο. Σας θυμίζω επίσης για να το κατανοήσουν και οι πολίτες που αναρωτιούνται για το γιατί δεν περισυλλέγετε όλα τα αδέσποτα του δήμου μέσα στο άτυπο κυνοκομείο πως αυτή τη στιγμή ζουν εκεί είκοσι ένας σκύλοι και υπάρχουν δεκατρία μόνο πολύ παλιά κλουβιά.
Μιλάτε για ευθύνη, συνεργασία, νομιμότητα και λύσεις. Όμως οι λέξεις δεν προστατεύουν τα ζώα. Οι πράξεις τα προστατεύουν. Και εννέα μήνες μετά, αυτό που ζητούμε δεν είναι άλλη μία ανακοίνωση γεμάτη διαβεβαιώσεις, αλλά απαντήσεις, δεσμεύσεις και αποτελέσματα.
Δεν γνωρίζω αν έχετε αντιληφθεί πόσο βαθιά έχουν πληγώσει όλα αυτά τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στα ζώα. Εγώ χρειάζομαι ακόμη χρόνο να επεξεργαστώ όσα συνέβησαν. Δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι βρέθηκα αντιμέτωπη με μια τέτοια διαδικασία, ενώ προσπαθούσα να προστατεύσω ζωές που κάποτε βρέθηκαν σε δύο κολαστήρια. Ευχαριστώ από καρδιάς τους εκατοντάδες ανθρώπους από όλη την Ελλάδα που μου έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης. Ευχαριστώ και εσάς που η στάση σας τη μέρα της αυτόφωρης σύλληψής μου και η χαρά που επιδείξατε κυρίως μέσα από τα σχόλιά σας σε συμπολίτες μου μου έδειξε πολλά για τον χαρακτήρα σας για τον οποίο είχα ενημερωθεί φυσικά αλλά ήθελα να δώσω χρόνο στη συνεργασία μας. Όμως η δική μου δοκιμασία δεν πρέπει να επισκιάσει την ουσία που είναι η τύχη αυτών των ζώων και οι απαντήσεις που εξακολουθούμε να περιμένουμε.
Κύριε Αντιδήμαρχε, μια τελευταία συμβουλή: Δεν χρειάζεται να μας υπενθυμίζετε ότι η προστασία των ζώων απαιτεί ευθύνη. Το αποδεικνύουμε καθημερινά, εδώ και εννέα μήνες. Τις δικές μας υποχρεώσεις τις γνωρίζουμε, μην ανησυχείτε για αυτό. Εκείνο που περιμένουμε είναι να αναλάβει και ο Δήμος τις δικές του. Γιατί, όταν κάποτε γραφτεί το τέλος αυτής της ιστορίας, δεν θα έχει σημασία ποιος εξέδωσε την πιο καλοδιατυπωμένη ανακοίνωση, αλλά ποιος στάθηκε πραγματικά δίπλα στις 68 ζωές και ποιος επέλεξε να τις αφήσει να περιμένουν με αποτέλεσμα κάποιες να χαθούν.
Κατερίνα Παπαποστόλου
Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας – Πιστοποιημένη Ζωοθεραπεύτρια
Ιδρύτρια της ΑΜΚΕ Ζω.Ε.Σ.
